Onze aarde is een fantastisch juweeltje in het heelal. Het zou best kunnen dat er meerdere van deze briljanten bestaan. Maar laat ons even blijven stilstaan bij onze eigen wonderlijke planeet. Nog niet zolang geleden zagen astronauten onze aardbol voor het eerst vanuit de ruimte. Dit leverde in 1972 de prachtige foto “The blue marble” op, gemaakt door de bemanning van Apollo 17, de laatste bemande maanreis.
Het Planetary Collective heeft een paar dagen geleden Overview uitgebracht, een prachtige documentaire, waarin ze de ervaringen bijeen gebracht hebben van een aantal astronauten toen ze onze blauwe marbel vanuit de ruimte konden bewonderen. Bekijk die beelden in groot formaat en in de hoogste resolutie. Ik verzeker je: je zondag kan niet meer stuk!
Ik herinner me van mijn jeugdjaren hoe we er bij de schoolreisjes op uit waren om in de bus aan het raam te mogen zitten. Dan kon je uiteraard alles beter zien en meer genieten van de omgeving.
Ook later, bij vliegtuigenreizen, was wie aan het raampje kon zitten bevoorrecht om te kunnen zien hoe de vaste grond onder je weggleed.
Voor ons (nog?) niet weggelegd, maar een voorrecht voor de astronauten van de spaceshuttles en het ISS, is het om ook in die ruimtetuigen door het raampje te kunnen kijken.
NASA heeft onlangs beelden vrijgegeven van opnames die werden gemaakt door astronauten die de voorbije jaren “aan het vensterke mochten zitten”. Dr. Justin Wilkinson van het Johnson Space Center in Houston, heeft een HD-montage gemaakt van die beelden.
Ik heb ze hieronder ge-embed.
Maar om ze ten volle tot haar recht te laten komen, moet je op het beeld klikken en ze full-screen bekijken.
We zien de kusten van Namibië, de rode zandduinen van de Namib woestijn, de voet van de Italiaanse laars, Sicilië, Australië, wolkenvelden, het majestueuze oog van een orkaan en nog veel meer.
Geniet van die indrukwekkende beelden op deze zonnige zaterdag in mei.
Terra is in februari 2000 begonnen aan een 15 jaar durende missie.
De bedoeling: data verzamelen waarmee wetenschappers de evolutie in het klimaat en de omgevingsfactoren kunnen bestuderen.
Op basis daarvan kunnen wetenschappelijk verantwoorde prognoses gemaakt worden en kunnen gefundeerde adviezen gegeven worden aan de politieke beleidsmakers.
Scientific American toont ons in die montage een fotobloemlezing van markante waarnemingen die Terra in de voorbije 10 jaar gedaan heeft.
Als je op bovenstaand beeld klikt, zal je merken dat onze aarde in het voorbije decennium al heel wat heeft moeten incasseren.
Het is goed dat wij allemaal ons dat duidelijk realiseren.
Maar vooral diegenen die politieke verantwoordelijkheid dragen zouden hier rekening mee moeten houden en niet nodeloos energie verspillen aan pietluttige discussies.
Op YouTube circuleert een interessant filmpje dat onze aarde situeert binnen het tot nu toe bekende heelal.
De moeite waard om dat even rustig te bekijken in deze Kerstperiode, waarin de mens toch altijd wat de neiging heeft om te reflecteren over zijn bestaan.
Goed dat we ons op zo’n moment bewust worden van onze eigen nietigheid.
Onze aarde is al minder dan een graankorrel in die enorme massa melkwegstelsels.
Wat zouden wij als nietige ziertjes dan wel hoog van de toren blazen?
Iedereen praat erover.
Ik zal er dus ook maar eens iets over schrijven.
Over het einde van ons aardbolletje in 2012.
Wie hier al een tijdje rondloopt heeft al meerdere keren het einde der tijden horen voorspellen.
Niets nieuws onder de zon dus.
Van vóór mijn tijd, maar erg bekend, is de paniek die Orson Welles in 1938 veroorzaakte met zijn luisterspel “War of the worlds”. Daarin werd een allesvernietigende aanval van buitenaardse wezens aangekondigd.
De reacties van de goedgelovige Amerikanen waren dramatisch.
Maar erger zijn de regelmatig opduikende collectieve zelfmoorden in sekten die het vergaan van de aarde voorspellen.
En in een nog recenter verleden, rond de eeuwwisseling, werden we geconfronteerd met de milleniumvrees en het doemdenken dat er mee gepaard ging.
Vorig jaar was het einde weer nabij toen de LHC (Large Hadron Collider) in Cern-Genève werd opgestart en de vrees ontstond dat onze aarde zou verdwijnen in een zwart gat dat door de collider zou worden gecreëerd. Het was evenwel de collider zelf die in panne viel. Ons bolletje draaide lustig verder… Maar let op: heel binnenkort (eind november?) wordt de LHC weer tot leven gewekt. Je zal er wel weer van horen. In positieve en negatieve zin
En dan nu de 2012-hype.
Het begon allemaal met de interpretatie van een Maya-kalender.
De Vijfde Grote Cyclus van die kalender komt in 2012 aan zijn einde. En naar het schijnt is het einde van elke Grote Cyclus in het verleden altijd gepaard gegaan met een grote natuurramp. Of dat ook zo is valt moeilijk te achterhalen, want het einde van vorige Grote Cycli viel duizenden tot tienduizenden jaren vóór Christus.
Wat zou die grote ramp in 2012 dan wel kunnen zijn?
Volgens sommigen komt de aarde op 21 december van dat jaar in botsing met de mythische planeet X, de planeet Niburu.
Anderen voorspellen dan weer in 2012 een ompoling van het magnetisch veld van de aarde. Dus de magnetische noordpool wordt een zuidpool en omgekeerd. Dit is in de aardgeschiedenis al meer dan eens gebeurt. De laatste keer ongeveer 600.000 jaar geleden. Tijdens die wissel valt het beschermende aardmagnetisch veld “even” weg, met als gevolg dat we gebombardeerd worden door een lawine kosmische straling met een immense invloed op alle leven op aarde.
Maar vooral sinds de lancering van de film “2012” is in Amerika het hek van de dam. De paniekzaaiers weten nu welke catastrofe de Mayakalender precies voorspelt.
En nu de film ook bij ons te zien is, zal ook hier de ongerustheid wel toenemen.
Waarover gaat het in die film?
Volgens de regisseur van de prent, doemdenkspecialist (Independence Day, The day after tomorrow,…) Roland Emmerich, kwam in 2008 de zon in een zogenaamd speciale positie (galactic alignment) tegenover het centrum van onze Melkweg te staan . Daardoor ontstonden en ontstaan er enorme zonnestormen waarbij kolossale neutrinostromen de aarde bombarderen.
In de aardkern veroorzaken die neutrino’s kernreacties waarbij ontelbare hoogenergetische sub-atomische deeltjes ontstaan die onze aarde van binnenuit opwarmen. Dus geen opwarming ten gevolge van broeikasgassen, maar een oververhit keteltje in de aardkern zelf.
Op 21 december 2012 houdt onze planeet het niet meer uit: de aarde barst op veel plaatsen. Aardbevingen en tsunami’s alom. De aardkorst begeeft het en smelt weg. Amen en uit.
Tenzij je op tijd op een ark (niet die van Noë) geraakt bent en op het gehavende, enige overblijvende, Afrikaans continent bent gestrand.
Dan kan je verder voor het voortbestaan van ons ras zorgen. Als je nog fit genoeg bent tenminste
Spectaculaire science-fiction zal je zeggen.
Goed, maar de ernstige NASA vond het toch nodig om de mensen via haar website gerust te stellen.
Er werd zelfs een topwetenschapper, David Morrison, belast om zich via de moderne internet-communicatie (YouTube, Vimeo) tot het volk te richten en de onrust te bedaren.
Maak je testament dus maar klaar of vertrek op tijd naar Afrika.
Astronoom Axel Mellinger van de Central Michigan University heeft een ongelooflijke krachttoer gerealiseerd.
Op zijn website publiceert hij een unieke foto van onze Melkweg en haar onmiddellijke omgeving.
De horizontale lichtende streep is ons galactisch stelsel. Maar errond zijn nog andere melkwegstelsels waar te nemen.
Credit: Axel Mellinger, A Color All-Sky Panorama Image of the Milky Way
Dit schitterend panoramisch zicht is het resultaat van het combineren van meer dan 3000 opnames!
Mellinger heeft voor dit resultaat gedurende 22 maanden digitale opnames gemaakt in Zuid-Afrika, Texas en Michigan.
Maar na die opnames begon het lastige computerwerk om alles tot een onvertekend geheel te combineren. Ook de lichtvervuiling die in de foto’s aanwezig was ten gevolge van de opnameplaatsen moest weggewerkt worden.
Meer details over hoe hij dit voor mekaar gekregen heeft kan je lezen in Publ. Astron. Soc. Pacific 121, 1180-1187 (2009).
Als je op de foto hierboven klikt kom je op een interactieve versie van de foto terecht.
Dit moet je echt doen!
Daar kan je inzoomen en scrollen zoals je wil.
Bedenk dat elk lichtpuntje dat je ziet een ster is zoals onze zon en dat de de vlekken sterrennevels zijn met clusters van duizenden sterren.
Ons zonnestelseltje met onze kleine aarde, ligt aan de linkse rand op ongeveer 2/3 van de afstand tot het centrum.
Ik krijg het weer, dat gevoel: we zijn een nietigheid in het immense multiversum.
Bij al die grootsheid past alleen maar torenhoge nederigheid.
Een van mijn favoriete blogs is Bad Astronomy.
De auteur, Phil Plait, is een astronoom die misvattingen over astronomie wil rechtzetten. Maar soms gaan zijn berichten ook over waarnemingen en sterrenkundige studies.
Recent werd er aandacht geschonken aan een foto die in 2003 werd genomen door de Mars Global Surveyor, een satelliet die van 1997 tot 2006 de rode planeet observeerde.
Die satelliet onderzocht niet alleen Mars, maar hij nam ook schitterende foto’s van andere planeten in ons zonnestelsel.
Van vóór mijn tijd, maar erg bekend, is de paniek die 
En dan nu 
