De Lego-printer

Wat ik gisteren op YouTube vond deed me terugdenken aan de jaren 80 van de vorige eeuw.
Toen ik nog “knutselde ongeriefd”.
Toen ik samen met Marc Meeus, mijn goede vriend uit Genoelselderen, het Vlaamse land afreisde om collega’s chemieleraren ervan te overtuigen om in hun chemielessen de computer als meet- en registratie-instrument te gebruiken.
We hadden zowaar een indrukwekkende titratiemachine in mekaar geknutseld, gestuurd door de fameuze BBC-B computer.
Ik heb er in 1988 zelfs de Prijs Kanunnik Delaruelle voor chemiedidactiek mee gewonnen. 
En daar ben ik nog altijd een beetje fier op.
Het beeldje dat ik als aandenken kreeg, heeft nog altijd een ereplaats in onze “living”.

  
Dat waren nog eens tijden.
We waren overenthousiast en we waren gelukkig met de primitieve machientjes die we bouwden en… die werkten.

De mannen (of vrouwen) die het Lego-printertje in mekaar gebokst hebben, zullen er zonder twijfel ook veel knutselplezier aan beleefd hebben.
Het heeft geen nut, maar ‘t werkt.
En geluk schuilt in de kleine dingen.

Het Kopenhagen Wiel

Ik heb hier al eens laten horen dat ik in mijn vrije tijd (?!) graag aan fietsen sleutel: afregelen, herstellen, smeren,…
Fietsmechanica vind ik boeiend en… relatief eenvoudig.
Maar een fiets is tegenwoordig meer dan alleen maar mechanica.
Meer en meer komt ook daar de elektronica en de informatica van achter het hoekje loeren. 
Het was dan ook met veel belangstelling dat ik de artikels las over het nieuwe wiel dat door het Senseable City Laboratory van het gerenommeerd M.I.T. gisteren (15 december) werd voorgesteld.

Het MIT heeft een fietswiel ontworpen waarmee de afname van de bewegingsenergie (kinetische energie) wordt opgeslagen als de fietser remt (via een terugtraprem of “torpedorem” op het achterwiel).
Die opgeslagen energie kan dan gebruikt worden om de fiets gemakkelijker voort te laten bewegen bij bergop rijden b.v.
Bij het remmen wordt de vermindering in bewegingsenergie normaal in warmte omgezet en die gaat verloren in omgeving.
Maar bij dit wiel wordt die vrijgestelde energie gebruikt om een batterij op te laden die zich in de naaf van het achterwiel bevindt. 
Voor dit recuperatief remmen wordt het KERS-syteem (Kinetic Energy Recovery System) gebruikt, dat sinds dit jaar ook op de Formule1–bolides toegepast wordt.

The Copenhagen Wheel
Foto - Courtesy of the SENSEable City Lab

Het nieuwe wiel, met zijn opvallend brede rode achteras, werd gisteren voorgesteld in Kopenhagen, in het kader van de klimaatconferentie.
Het kreeg dan ook prompt de naam van Kopenhagen Wiel.
Er zit in dat achterwiel immers veel meer in dan alleen maar een batterij en een voortbewegingssysteem. Lees maar:

• een sensor die de luchtkwaliteit meet (CO₂-gehalte, NO_x-gehalte, temperatuur, luchtvochtigheid,…).
  Die meetgegevens kunnen doorgestuurd worden naar databanken waarmee luchtkwaliteit opgevolgd wordt
• een gevanceerde fietscomputer die je snelheid, afgelegde weg, calorieverbruik, trapcadans,… meet
• een elektronische anti-diefstal beveiliging, die het wiel bij diefstal blokkeert en de eigenaar per SMS verwittigt
• een GPS die je gevolgde route registreert, maar die je ook laat weten welke vrienden van je in de buurt fietsen en waar ze zich bevinden (zoiets als Google Lattitude – zie mijn bericht van 27 april dit jaar)

En al die meetgegevens worden draadloos, via een bluetooth verbinding, naar je smartphone gestuurd, die op je stuur gemonteerd wordt.
Dus alles compact, zonder draden, zonder aparte batterij.
Op het filmpje hieronder krijg je alles nog eens mooi op een rijtje.

Het ziet er wel interessant uit.
De kostprijs zou rond die van een doorsnee elektrische fiets liggen.
Ik zal er eens over nadenken als ik (binnen x jaar) de pedalen niet meer makkelijk rond krijg…