Een klein Picasa-discussietje

De meesten van jullie zullen wellicht Picasa wel op hun PC hebben staan.
Picasa is al aan zijn derde versie toe: Picasa 3


Aan het logo is al te zien dat het hier om een Google-product gaat.
Picasa is in eerste instantie bedoeld om foto’s en beelden op je PC te inventariseren en te beheren.
De wijze waarop Picasa dat doet, heeft zijn voor- en tegenstanders.
Ik voel er mij goed bij, anderen vinden het maar niets.

Maar Picasa biedt meer dan fotobeheer.
Je kan van je foto’s in Picasa ook een diamontage maken of een collage. Je kan een filmpje ineenzetten met je foto’s en je foto’s koppelen aan een plaats op de landkaart (geotagggen). Je kan van je foto’s een cadeau-CD- of DVD maken.
En je kan je foto’s uploaden naar een Picasa-webalbum.

Met dit blogberichtje over Picasa wil ik evenwel vooral ingaan op de mogelijkheid om in Picasa foto’s te bewerken.
Want dat is ook mogelijk.
Daarover hadden we vorig weekend, toen we met enkele vrienden gezellig samen zaten, een kleine discussie.
Het fotobewerkingspakket in Picasa 3 is behoorlijk uitgebreid: bijsnijden, rechtmaken, rode ogen wegdoen, belichting en contrast bijwerken, effecten laten spelen enz.
Maar nu komt het.
Het effect van die fotobewerkingen die je in Picasa uitvoert is standaard alleen in Picasa zelf te zien.
Het is standaard niet permanent.
Dat wil zeggen dat als je b.v. een foto in Picasa bijsnijdt, of roteert, de originele foto onveranderd blijft.
Ik heb hier een voorbeeld van een foto die ik in Picasa in sepia gezet heb, met daarnaast de onveranderde originele foto.
Ik zie de sepia alleen in mijn Picasamap. Op de harde schijf blijft de originele foto staan zoals ik hem genomen heb.


Als ik het goed begrijp verschilden we daarover in ons discussietje zaterdagavond van mening.
We mogen niet vergeten dat wat ik hierboven beweer de standaard gang van zaken is.
Wil je de wijzigingen die je aanbracht toch overbrengen op je originele foto, dan kan dat natuurlijk ook. Maar dan moet je in de Picasa-map van de bewerkte foto, uitdrukkelijk kiezen voor “opslaan op schijf”.
Pas dan is je originele foto veranderd.


Heb ik gelijk of heb ik gelijk?
Laat me maar iets weten als ik de bal toch nog missla.

Maar alles bijeen: zo’n klein Picasa-discussietje is toch veel interessanter dan foeteren over politiek.
Alhoewel. Over politiek hebben we het zaterdag ook gehad…

Volgende halte

Met de vakantieperiode voor de deur (of heb je al altijd vakantie?) kan ik jullie naar een interessante site verwijzen: Nextstop
Deze site past volledig in de huidige Web 2.0-mode om van internet een sociale motor te maken.
Op de site van Nextstop kan je informatie opzoeken over een bepaalde regio of stad die je wil bezoeken.
Die informatie wordt geleverd door inwoners die de streek kennen of door reizigers die op die plaatsen al ervaring opgedaan hebben.
De info kan gaan over waar je lekker kan eten bijvoorbeeld of over wat het bezoeken waard is enz.
Daarbij wordt intens gebruik gemaakt van Google Maps en fotomateriaal. Je kan dus onmiddellijk zien waar de aanbevolen plaatsen gelegen zijn en hoe het er daar uit ziet.
De inhoud van zo’n site moet natuurlijk altijd kritisch bekeken worden. Maar iedereen kan commentaar geven op wat aanbevolen wordt en er wordt ook een ranking opgegeven.

Wat die site waard wordt zal uiteraard afhangen van wat de gebruikers er aan toevoegen.
Voorlopig is er over onze Vlaamse contreien nog niet veel te vinden.
De grote steden zijn natuurlijk wel vertegenwoordigd.

Ik heb dan zelf maar een bijdrage geleverd en een gidsje opgestart over Bilzen.
Het staat nog in zijn kinderschoenen: hooguit 2 foto’s met wat summiere commentaar.
Ik moet er dus nog aan verderwerken.
Maar ik heb ook al ideeën over andere plaatsen in onze mooie regio.
En je mag me altijd meehelpen.

Klik maar op het beeld.

Saffraan

Deze morgen vroeg Mia me: hoe zit dat nu weer met saffraan?
Ze herinnerde zich dat ze er ooit eens wat van gebruikt had toen ze een zeldzame keer een paella had klaargemaakt.

Die herinnering deed me ook al watertanden.
Ik dacht ook terug aan die keer toen ik met een groep Europese collega's in de straten van het feeërieke Valencia een reuzegrote en reuzelekkere paella kreeg voorgeschoteld.

Saffraan is één van de duurste specerijen.

Die hoge prijs hangt samen met de herkomst van saffraan: de fragiele meeldraden van de saffraankrokus.

Per bloem zijn er 3 meeldraden die saffraan opleveren. Ze worden met de hand van de bloem geplukt en dan bij voorkeur in de zon gedroogd.
Per kg saffraan zijn er maar liefst 150.000 bloemen of 450.000 meeldraden nodig!

Spanje is één van de voornaamste leveranciers en de streek rond Valencia is gekend om zijn goede kwaliteit.

Saffraan wordt gebruikt om zijn intense kleurkracht: één draadje is in staat om 1 liter kokend water in 1 uur diepgeel te kleuren.

Maar ook het aroma van saffraan is bijzonder.

Ik kan niet nalaten om er nu wat chemie bij te halen.

Het aroma en de kleur worden immers bepaald door de structuur van de saffraanmolecule.

De kleur wordt bepaald door de ketenlengte van een stuk in de molecule waarin afwisselend enkele en dubbele bindingen voorkomen: hoe langer dit stuk hoe donkerder de kleur.
Het aroma wordt bepaald door de gedeelten van de molecule die op de uiteinden zijn ingeplant.

Zo kunnen we een merkwaardige vergelijking maken tussen beta-caroteen, de molecule die de kleur en aroma van wortelen bepaalt, en de saffraanmolecule.
Als je van deze laatste de geleerde naam zou willen: beta-gentobiose-crocetine.

De sterke analogie tussen beide moleculen zal toch wel opvallen hoop ik.

Het middenstuk in beta-caroteen is langer waardoor de kleur een donkerder tint vertoont: oranje-rood i.p.v. het geel van saffraan.
De uiteinden van de saffraan moleculen zijn esters. Bij beta-caroteen is dit niet het geval.
En esters zijn nu eenmaal verantwoordelijk voor uitgesproken en meestal aangename aroma's.
Zo zijn alle fruitgeuren afkomstig van esters.

Wortelen en saffraan zijn chemisch gezien dus nogal verwant.

Het chemisch verschil zit hem vooral in het deel van de molecule dat het aroma bepaalt en de wijze waarop we dit aroma appreciëren. 

Het verschil in kostprijs is evenwel fenomenaal.

Maar ja: de gustibus et coloribus non disputandum en dan mag het soms wel wat kosten.

Eclipsen

Geert Coelmont verwijst me in een reactie op mijn bericht van eergisteren, naar Astronomy Picture Of The Day (APOD).
Er bestaat ook een Nederlandse versie van die interessante webstek.
Dit is inderdaad een site waar iedereen die een boontje heeft voor astronomie regelmatig eens een kijkje moet gaan nemen: schitterende foto's, beknopte uitleg maar met veel links die je toelaten om dieper te graven.

Ik was al van plan om eens over eclipsen te bloggen en nu wil het toeval dat APOD kort na elkaar twee eclipsfoto's toont.

Vandaag is er één over een gedeeltelijke verduistering van een ondergaande zon op 26 januari jl. gefotografeerd in de baai van Manilla.

Vorige zondag liet APOD een foto zien van een ringvormige eclips.
Men deed dat naar aanleiding van de eclips van hierboven, die op sommige plaatsen als een ringvormige zonsverduistering te zien was.

Dit was b.v. het geval in Bandar Lampung, Indonesia, waar Jefferson Teng de volgende mooie geanimeerde montage maakte met foto's van het gebeuren:

Zo'n ringvormige eclips is toch een beetje speciaal.

Een eclips is op een plaats op aarde te zien, als vanop die plaats:

1. de aarde, de maan en de zon op één lijn liggen, met de maan tussen de aarde en de zon in
   
2. de schaduwkegel van de maan, de aarde raakt.

Nu is het merkwaardig dat de lengte van de slagschaduw (zie figuur hieronder) van de maan én de afstand van de aarde tot de maan ongeveer gelijk zijn: de slagschaduw is 375.000km lang, de maan staat gemiddeld 384.000km van de aarde af.
Men zou soms aan een Intelligent Design gaan denken...

Let wel: gemiddeld, want de maan beschrijft een ellipsvormige baan rond de aarde met als dichtste afstand (perigeum) 363.000km en als verste afstand (apogeum) 406.000 km.

Een volledige zonsverduistering zal dus slechts mogelijk zijn als de 2 bovenstaande voorwaarden vervuld zijn én de maan dicht genoeg bij de aarde staat.
Een ringvormige zonverduistering zal optreden als de 2 bovenstaande voorwaarden vervuld zijn, maar de afstand aarde-maan groter is dan 375.000km.

Met onderstaande figuur probeer ik dat duidelijk te maken.

Een volledige eclips mogen meemaken is een overgetelijk gebeuren.

Op 22 juli van dit jaar schuift de slagschaduw over Indië en China.

Door omstandigheden hebben Mia en ik onze deelname aan de eclipsreis met het Europlanetarium Genk moeten annuleren.

Maar we bewaren nog levendige herinneringen aan de totale zonsverduistering die we op 29 maart 2006 in Turkije, in de buurt van de sproojesachtige karavanserai van Sultanhani, met de specialisten van het Europlanetarium mochten beleven.

De aanstormende schaduw, de flitsende diamantring, het rozerode parelsnoer, de stralende corona, de vluchtende vogels, de verbaasde mensjes. Adembenemend!

Fresnel en de bende van Wim

Ik ben al van bij de start een fan van De bende van Wim, vroeger op Canvas, nu op Eén 's zondagsavonds.
Bij de start van de nieuwe reeks gisterenavond hadden ze al direct mijn volle aandacht.

Boeiende locaties, schitterende camerabeelden en bij tijden sublieme witzwartfoto's van Michiel Hendryckx.

En in deze 1ste nieuwe aflevering een glimpje fysica op een vuurtoren aan de Britse krijtrotsen: Fresnel kwam tersprake.

Mijn vingers begonnen meteen te tintelen om daar iets meer over te schrijven.

Fresnellenzen hebben me altijd geboeid.

Gewone lenzen kennen we wel en weten zeker uit onze jeugdjaren dat je met een vergrootglas het zonlicht in één punt (min of meer toch) kan bundelen.
Dat brandpunt heeft zijn naam niet gestolen, want met de gefocuste zonne-energie in dat éne punt konden we plezierig vuurke stoken.

Dubbelbolle lenzen en platbolle lenzen breken een evenwijdige lichtbundel inderdaad zodanig dat alle lichtstralen in dat éne brandpunt samenkomen.
Maar ook het omgekeerde is waar: als men een lichtbron in het brandpunt van een bolle lens zet, onstaat er achter de lens een evenwijdige lichtbundel.

Stel nu dat je b.v. in een vuurtoren een meterbrede, krachtige lichtbundel wil.

Dan heb je een grote lens en een sterke lichtbron nodig.
Vooral die lens gaat dan snel geweldig veel wegen.

Maar in 1822 vond de Franse fysicus, Augustin Fresnel, de oplossing.

Hij zag in dat de weg die de lichtstralen door de lens volgen, enkel bepaald wordt door de kromming van de lensoppervlakken.
Hij construeerde een vernuftige lens waarbij die kromming behouden bleef maar met veel minder glas.

De tekening hieronder maakt duidelijk hoe dat in mekaar zit. Dat hoop ik toch.

Het ei van Columbus dus.
Sindsdien bestaat in vrijwel elke vuurtoren ter wereld, de optiek die voor de lichtbundel zorgt, uit een systeem van één of meedere grote, maar toch voldoend lichte Fresnellenzen.

Als krachtige lichtbron worden tegenwoordig sterke kwikjodidelampen gebruikt.

In de bekende Brandaris op Terschelling (dag Stijn!) is dat een 2200 W sterke lamp, waarrond Fresnellenzen draaien.

Daarmee wordt een lichtsterkte bereikt van 3.500.000 candela.
Ter vergelijking: een gloeilamp van 100 W heeft een lichtsterkte van 120 candela.
De Brandaris bereikt dus met zijn Fresneloptiek, een lichtsterkte van bijna 30.000 gloeilampen van 100 Watt!
Daardoor reikt de lichtbundel van tot 54 km ver in zee, als tenminste de meteorologische zichtbaarheid 10 zeemijl (= 18,52 km) bedraagt.

Merci monsieur Fresnel!

Geen echt watervliegtuig

Misschien heb je, zoals ik, gisterenavond het "breaking news" gezien op CNN toen de US Airways Airbus 320, kort na het opstijgen van de La Guardia luchthaven van New York, in moeilijkheden geraakte en in de Hudson river terecht kwam.
Gelukkig waren er geen slachtoffers.

Als ik zo iets hoor of zie heb ik tegenwoordig onmiddellijk de reflex om in Google Maps te duikelen om te zien waar zo'n gebeuren zich precies situeert.

Als herinnering sla ik zo'n kaart dan op in mijn verzameling "Mijn Kaarten".
Iedereen kan dat gemakkelijk doen in Google Maps.

Als je hier of op de foto hieronder klikt kom je in die Google Map terecht.

En als je in die kaart op het rode en groene ballonnetje klikt krijg je er nog een paar foto's bovenop.

Probeer eens in satellietweergave in te zoomen op La Guardia: je ziet de vliegtuigen zó duidelijk dat je er bijna kan instappen (lichte overdrijving, maar toch).
Je kan ook van de gelegenheid gebruik maken om, via Google Maps, wat in New York rond te neuzen en b.v. wat te experimenteren met streetview (zie mijn blog van 1 januari). 
Aan u de keuze.

Sneeuw in Vlaanderen (en Wallonië)

Wil je de sneeuw eens echt zien liggen over ons landje (en de rest van Europa)?
Wil je de beweging van de wolken over ons landje (en de rest van Europa) eens bekijken?
Ziehier de meest recente wolkenfoto's gemonteerd in een filmpje. Het uur van opnames zie je links bovenaan in het beeld. Op een half uur na zijn dit realtimeopnames!
De weergave is uiteraard best bij klaarlichte dag. Dan is het beeld ook sterkst ingezoomd. 's Avonds en 's nachts wordt er uitgezoomd en lopen de beelden over een langere periode.
De witte vaste vlekken op de kaart is de sneeuw natuurlijk (zoals onze Frank Deboosere al uitlegde op TV).

Klik op het beeld voor een grotere weegave.
Let er ook even op dat onze tijd één uur vóórloopt op de UTC-tijd, die je tussen haakjes ziet.
UTC is een mank letterwoord: het is een combinatie van het Franse "Temps Universel Coördonné" en het Engelse "Coordinated Universal Time"
De UTC-tijd is bijna gelijk aan de Greenwichtijd (GMT). Bijna is niet helemaal: UTC-tijd is een constante atoomkloktijd, GMT is een lichtjes variërende astronomische tijd.
Weet je het nog van die schrikkelseconde toen het nieuwe jaar 2009 inging? Toen heeft men UTC en GMT weer op elkaar afgestemd.

Belgie ligt in de UTC+1 tijdszone.

Eindejaarslijstjes 1

De tijd tussen Kerstmis en Nieuwjaar is klassiek de periode van jaaroverzichten en van lijstjes met de beste van dit en de slechtste van dat.
Ik ga mij hier ook aan zo'n kort lijstje wagen.
En aangezien ik qua vorming en interesse toch vooral een techneut ben, wil ik het even hebben over de sterkste technologische doorbraken in 2008.
Volgens mijn bescheiden mening is GPS er zeker één van.
De verkoop van GPS-toestellen voor autonavigatie is in de loop van het voorbije jaar exponentieel gegroeid. Zelfs de grootste sceptici onder mijn familie en vrienden zijn in 2008 bezweken (de meeste toch, maar er zullen altijd nakomertjes zijn...) en rijden nu met een doosje rond dat hun duidelijk maakt hoe en waar ze in het donker moeten afslaan om zonder kleerscheuren en ellenlang zoeken van Romershoven naar b.v. Langenordnach im Schwarzwald te reizen.
GPS (Global Positioning System) bestaat nochtans al lang. Het systeem is in het Amerikaanse leger operationeel sinds 1978 en voor commercieel gebruik vrijgegeven in 1993. Maar dit jaar is de integratie van de elektronica die in staat is om de zwakke signalen van de navigatiesatellieten op te vangen, enorm toegenomen. GPS-systemen zijn sinds dit jaar niet alleen te vinden in echte personal navigators, maar ook in mobiele telefoons, in iPhones, in laptops, in notebooks en...in enkelbanden van geïnterneerden. Deze "boom" in de integratie van GPS heeft alles te maken met de verderschrijdende miniaturisatie van de elektronica en de daling van de kostprijs van de noodzakelijke chips.
De nauwkeurigheid van de positiebepaling is op dit ogenblik nog beperkt tot 5 à 10 meter. Het tegenwoordige globale positiesysteem werkt met een set van 24 (militaire) satellieten die gelijkmatig verdeeld rond de aarde draaien:

Voor meer nauwkeurigheid is een nieuwe generatie navigatiesatellieten nodig die op een efficiëntere wijze radiosignalen uitzenden. Met die moderne satellieten zou de nauwkeurigheid toenemen tot 50 cm! De lancering van de eerste van die "drie-frequentie-satellieten" is voorzien voor 2009.
Maar ook aan de kant van de ontvangers is er een evolutie op komst. De nieuwe generatie, zogenaamde hybride-ontvangers, verwerken niet alleen de satellietsignalen, maar ook signalen afkomstig van TV-, radio- en GSM-masten in de buurt. De gezamenlijke verwerking van al die signalen kan een merkelijke verbetering van de nauwkeurigheid opleveren. Door het plaatsen van zenders op verschillende hoogten in flatgebouwen en op andere locaties die op verschillende hoogteniveaus gelegen zijn, hoopt men ook het probleem van de hoogtebepaling te kunnen oplossen: de GPS maakt je dan niet alleen duidelijk in welke straat je loopt, maar ook op de hoeveelste verdieping van het gebouw waarin je vrouwtje (of mannetje) centjes aan het spenderen is...
Oudjes onder ons, weet je het nog: "God ziet mij, hier vloekt men niet". Meer dan ooit waar, maar nu is het eerder "Big Brother is Watching You".

P.S.: wil je meer weten over hoe GPS werkt, dan je b.v. dit YouTube-filmpje eens bekijken. Het is in het Engels, niet zo eenvoudig maar wel degelijk. Of anders moet je maar eens "rondgoogelen"

Gaat het hier regenen vandaag?

Ik vond vandaag een leuke en misschien ook nuttige site.
Wil je het antwoord op de prangende vraag: gaat het hier regenen vandaag? Klik hier maar eens en je krijgt meteen het antwoord (in het Engels) in dikke letters op je scherm.

Uw woonplaats wordt door de site gedetecteerd op basis van je IP-adres.
Als de gedetecteerde locatie niet helemaal juist is, kan je een correctie invoeren.
Voor de gelovigen: te raadplegen vóór je gaat wandelen of fietsen of als alibi om het gras niet te moeten maaien, de was niet te moeten ophangen, de haag niet te moeten scheren,...
Voor de ongelovigen: loop maar naar Deboosere verdomme!

Geotaggen

Voor wie regelmatig met Google Maps werkt is de kennis van de juiste coördinaten van een punt op de kaart een interessant gegeven.

Er bestaan veel methodes om achter die coördinaten te komen, maar een van de eenvoudigste heb ik ontdekt op de site MyGeoPosition. Je tikt gewoon je adres in en je krijgt precies wat je vraagt.

Ik laat het aan jullie over om te onderzoeken welke finesses de site daar nog allemaal bij aanbiedt.

Ik gebruik dit regelmatig bij het opmaken van wandelkaarten zoals b.v. deze van een wandeling in Wellen.