Groenland smelt, de zeespiegel stijgt langzaam

In het verlengde van mijn blogbericht van vorige donderdag heb ik dit keer een veel dramatischere mededeling te doen: het landijs op Groenland smelt langzaam weg!
Donderdag legde ik al uit waarom het afsmelten van de ijspoolkappen op de poolzeeën geen stijging van de zeespiegel veroorzaakt.
Maar het wegsmelten van landijs op Groenland, dat is andere koek.
Dat betekent meer water bij de zeeën en dus stijgt globaal de zeespiegel!


In Science van 13 november publiceren een groep geologen van de universiteit van Utrecht onder leiding van Michiel van den Broeke, een artikel waarin ze uit de doeken doen hoe snel het smelten van het Groenslands landijs vordert en het effect op de daarvan op de zeespiegel.
Hier vind je het pdf-bestand van deze publicatie.

Uit hun metingen blijkt dat tussen 2000 en 2008, Groenland 1500 kubieke kilometer aan ijs verloren heeft. Dit verlies is een gevolg van het meer afsmelten van sneeuwmassa’s, maar ook van het afschuiven van gletsjers in zee.
De wetenschappers stellen ook vast dat de afname versnelt.
Door die afname steeg de globale zeespiegel in die periode een gemiddeld met 0,46 millimeter per jaar.
Die stijging, veroorzaakt door het Groenlands smeltwater, is door de warme zomers in Groenland sinds 2006, toegenomen tot 0,75 mm per jaar.
Het afsmelten van het Groenlandijs draagt daarmee voor ongeveer 1/6 bij tot de totale globale zeespiegel stijging die gemiddeld 3 mm per jaar bedraagt.
De overige 5/6 worden veroorzaakt door onder andere het afsmelten van gletsjers elders ter wereld en het uitzetten van de watermassa van de oceanen ten gevolge van de toenemende aardtemperatuur.

Bron: IPCC ( Intergovernmental Panel of Climate Change) - door mij vertaald.

Ik hoop dat de deelnemers aan de klimaattop van Kopenhagen (7-18 december) bereid zijn om efficiënte maatregelen te treffen.
Ik hoop dat ze voor 3 mm stijging per jaar hun schouders niet ophalen.

Nog eens: rankings

Ik heb het in mijn blogje een goede maand geleden al eens gehad over een ranking van de beste universiteiten ter wereld.
Die ranking was afkomstig van de The Times for Higher Education van oktober 2009.
Ik vind die rangschikking niet meer op de site van The Times verdwenen (misschien heb ik niet goed genoeg gezocht), maar het Amerikaanse weekblad US News heeft hem nu overgenomen.

Zoals Jean-Pierre me toen in een reactie liet weten zijn rankings relatief.
Het resultaat hangt af van de normen die gebruikt worden om een rangschikking te bekomen.
The Times houdt geen rekening met het succes van afgestudeerden in het internationale bedrijfsleven.
Door de Times-ranking werden zes criteria gehanteerd:

• beoordeling door andere universiteiten
• beoordeling door eigen studenten
• beoordeling van afgestudeerden door werkgevers
• beoordeling van faculteiten door internationale collega’s van dezelfde faculteiten
• beoordeling door internationale studenten
• publicaties per faculteit

De eigenlijke reden waarom ik daar nu op terugkom heeft met Google Maps te maken.
De Indische blogger Mibazaar heeft namelijk een interessante toepassing van Google Maps gemaakt (een mashup in het vakjargon) waarin de 100 best gerangschikte universiteiten op de kaart worden gesitueerd.
Voor mij een nuttig hulpmiddel bij mijn blogberichten waarin ik het zeer dikwijls heb over artikels van wetenschappers van een bepaalde universiteit. Ik kan die univ’s nu onmiddellijk situeren op de kaart en er naar linken.
In de toepassing zie je daarenboven rechts van de kaart een tabel met de rangschikking en de globale score van elke universiteit.
Bij aanklikken van een ballontje op de kaart of van de naam in de tabel krijg je ook de deelscores op elk criterium.

Los van het (relatief) belang van de rangschikking, biedt die Google Map je een uitstekende kans om je aardrijkskunde wat bij te spijkeren.
Maak die wereldreis maar eens!

Zorg dat je er niet doof van wordt

Misschien heb je het deze week ook gelezen in uw dagblad.
Over het koppel in de het Britse Washington (in de buurt van Newcastle Upon Tyne) dat zoveel lawaai maakt(e?) bij het vrijen dat de buren op den duur klacht indienden bij de politie.
De Standaard, Het Laatste Nieuws en De Morgen hebben het in elk geval in geuren en kleuren uit de doeken gedaan.
Of Het Belang van Limburg zijn (haar?) lezers ook heeft ingelicht weet ik niet.
Al dan niet (te) luid vrijen heeft in Limburg misschien minder belang…

Wat mij nog het meest interesseerde was de informatie over het geluidsniveau.
In De Standaard was te lezen was dat het geluid van het zwoegende paar, gemeten vanuit de aanpalende flat, geluidspieken haalde tussen de 30 en de 40 decibel, met “uitschieters” van 47 decibel.
Die getallen doen bij mij de wenkbrauwen fronsen.
Om u een idee te geven:

• bladergeritsel: 10 decibel
• gewone huiskamergeluiden: 20 – 30 decibel
• gesprek op 1 m afstand: 40 – 60 decibel
• TV op 1 m afstand: ongeveer 60 decibel
  
  

   
Als gevrij maar evenveel lawaai maakt als een “goed gesprek” op 1 meter afstand, dan heb ik geluk dat ik ruimdenkende buren heb. En zij ook.

Maar hela wacht eens even!
Op Wapenstilstandsdag (!) heeft een team onder leiding van Sharon G. Kujawa in het Journal of Neuroscience een artikel gepubliceerd waarin wordt aangetoond dat veelvuldige blootstelling aan geluiden die een stuk beneden de schade verwekkende geluidsdrempel van 100 dB liggen, op den duur toch blijvende gehoorschade kunnen veroorzaken. Bij muizen in elk geval.
Het zal dus toch nog waar zijn dat je er doof kan van worden…
Zet hem dus maar op als ze (je) het heel dikwijls doet!