De vingerafdruk krijgt een fameuze update

Ik heb het in mijn blogje al een paar keer (1, 2) gehad over de methodes om personen te identificeren.

De vingerafdruk is zonder twijfel de best bekende methode. Ze is trouwens al sinds de 19de eeuw in gebruik. Maar ook die methode evolueert.
Een paar dagen geleden (27 maart) hebben dr. Pompi Hazarika en prof. David Russell van de University of East Anglia, in Angewandte Chemie een artikel gepubliceerd waarin ze aantonen hoe vingerafdrukken bijkomende informatie kunnen verstrekken over de geteste persoon: of hij drugs gebruikt en welke, of hij rookt, of hij recent explosieven gehanteerd heeft enz.
Hiertoe hebben ze allerlei nieuwe reagentia ontwikkeld die de afdrukken duidelijker doen oplichten en in een andere kleur naargelang de golflengte van het opvallende licht en de aanwezige bestanddelen (zie foto’s hierboven).
Sommige van de gebruikte reagentia binden aan afbraakstoffen van nicotine en drugs die zich de vingerafdruk bevinden en lichten op wanneer een extract van de afdruk onder een fluorescentiemicroscoop bekeken wordt. Via deze methode kunnen terzelfdertijd verschillende soorten drugs gedetecteerd worden.
In andere gevallen worden stoffen met geschikte oplosmiddelen uit de vingerafdruk geëxtraheerd.
Die oplossingen worden dan verder geanalyseerd zodat tot zeer kleine hoeveelheden drugs en explosieven kunnen vastgesteld worden.
Zelfs overlappende vingerafdrukken van verschillende personen kunnen met geavanceerde spectroscopietechnieken van elkaar gescheiden en onderzocht worden.

Al die nieuwe technieken die door de Britse onderzoekers beschreven worden, zullen helpen bij het werk van criminologen, maar ook bij het onderzoek naar dopinggebruik in de sport en bij het stellen van diagnoses in de geneeskunde.
Inderdaad een fameuze update van een eeuwenoude techniek.
En wellicht ook lucratief, want Russell heeft intussen zijn vindingen al gecommercialiseerd via Intelligent Fingerprinting...

Vingerafdruk? Voetafdruk!

Het identificeren van personen kan op verschillende wijzen gebeuren.
Het komt er steeds op aan om een uniek patroon aan een individu te kunnen koppelen. Om efficiënt te zijn moet het patroon moet zelfs eeneiige tweelingen van elkaar kunnen onderscheiden .
De best bekende methode is die van de vingerafdruk.
Maar ook de irisscan en de stemherkenning worden veel gebruikt.
Een nieuwe effectieve methode lijk er nu bij te komen: de loop-identificatie.
Mensen herkennen aan hun manier van stappen dus.

Todd Pataky van de Shinshu Univeristy publiceerde onlangs in Interface het resultaat van een "loop-onderzoek" Bij 104 proefpersonen kon de identificatie in 99,8% van de gevallen correct kon gebeuren op basis van hun looppatroon.
Een zeer accurate identificatiemethode dus.
Hij liet de proefkonijnen daarvoor over een speciaal stukje vloer lopen dat vol zat met sensoren. Die sensoren registreerden de druk die door de voeten werd uitgeoefend. Die druk hangt af van de wijze waarop iemand loopt.
Het looppatroon levert dus een uniek drukpatroon op.
Computers kunnen zo’n drukpatroon gemakkelijk in een databestand opslaan en daarmee snel mensen identificeren.
En registratiestroken kunnen gemakkelijk aangebracht worden in vloeren van luchthavens, stations, banken enz.

Na de vingerafdruk de voetafdruk dus.
En je moet nu niet overal op je tenen gaan lopen, want dan ben je al bij voorbaat verdacht…

Leve de oorafdruk!

Om identificaties van personen uit te voeren maakte men vroeger bijna uitsluitend gebruik van vingerafdrukken.
Maar sedert een aantal jaren komt ook de irisscan meer en meer in gebruik.
Op de luchthaven van Schiphol bijvoorbeeld maakt men er al gebruik van.

De methode steunt op het gegeven dat het irispatroon uniek is bij elk individu. Zelfs eeneiige tweelingen zouden een verschillend irispatroon vertonen!
Het patroon verandert ook niet met de leeftijd. Tenzij de buitenste rand die met ouder worden een beetje troebel kan worden. En met een kunstoog werkt het systeem natuurlijk ook niet
Men zoekt dus verder naar nog meer sluitende identificatiesystemen.

Op de Fourth International Conference on Biometrics: Theory, Applications and Systems, heeft een team onder leiding van prof. Mark Nixon, een nieuwe methode aangekondigd: de oorscan. Je kan het artikel hier lezen.
Volgens deze wetenschappers geeft het patroon van de menselijke oorschelp een identificatiezekerheid van 99,6%.
En ook voor deze methode geldt dat het patroon niet verandert met de leeftijd.

Schrik dus maar niet als ze je binnenkort vragen of ze even naar je oor mogen kijken vóór je naar je vakantiebestemming mag vertrekken.
En laat die piercings nu toch eindelijk eens uit!

Onze bacteriën zijn alleen van ons

Je weet wel dat er veel middeltjes bestaan om mensen ondubbelzinnig te identificeren: DNA-profiel, vingerafdruk, handschriftherkenning, irisscan,…
Bij dit al uitgebreid arsenaal komt er nog eentje bij: ons bacterieprofiel.



Wetenschappers in de VS, onder leiding van prof. Noah Fierer,  hebben vastgesteld dat de fauna en flora van de bacteriën op onze handen per persoon een uniek profiel vertoont.
Ze publiceerden hun studie in de Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS).

Volgens de onderzoekers is deze identificatiemethode bruikbaar in omstandigheden waarin b.v. vingerafdrukken onduidelijk zijn en er onvoldoende DNA-materiaal kan gevonden worden.
Het bacterieprofiel wordt immers door elk individu nagelaten op allerlei voorwerpen die hij/zij ter hand neemt.
De handbacteriën die op voorwerpen worden achtergelaten blijven bij kamertemperatuur tot 2 weken lang onveranderd.
Het profiel is volgens de onderzoekers zó uniek dat het zelfs verschilt bij eeneiige tweelingen die eenzelfde DNA hebben.


En denk maar niet dat je handig grondig wassen, uw bacterietjes door de gootsteen doet verdwijnen.
No way! Zelfs bij scrupuleuze handenwassers worden nog tot 150 verschillende typische profielbacteriën terug gevonden.

Let dus op als je iets mispeuterd hebt: ze vinden u wel.
Maar ja, ze laten u misschien al even rap weer lopen…