Cilinderslot voor dummies

Probeer maar eens aan een leek te vertellen hoe een cilinderslot werkt.
Een bijna onbegonnen werk.
Maar een duidelijke animatie is effectiever dan 1000 woorden.
En een sterkte van internet is dat je zo’n lesje vliegensvlug naar alle windstreken kan verspreiden.

Inbrekers kunnen dit dus uiteraard ook bekijken…

Beeldjes jagen kan weer iets efficiënter

Ik heb het in mijn blogje al een paar keer gehad over het zoeken naar afbeeldingen of foto’s op internet.
Ik ben daar dan ook dagelijks mee bezig.
Een blogbericht moet immers geïllustreerd en opgelucht worden. Het oog wil altijd wat.
Dat Google afbeeldingen dan het middel bij uitstek is weten jullie al.
Maar gisteren heeft Google de efficiëntie van dat zoekwerk weer een beetje verhoogd.

Als je een (te) algemene zoekterm ingeeft, biedt Google je de kans om een keuze te maken uit verwante zoekopdrachten.
Daardoor kan je de resultaten dichter brengen bij wat je wenst en moet je niet allerlei ongewilde beeldjes de revue laten passeren.
Als voorbeeld laat ik zien welke verwante zoekopdrachten Google voorstelt als je de zoekterm ‘fietsen” intypt:


Let er wel op dat je die keuze om verwante zoekopdrachten te doen niet altijd krijgt.
Dit gebeurt alleen maar als de Google-databanken een beeldenvoorraad hebben die verwant zoeken mogelijk maken.
En soms zijn de verwante opdrachten merkwaardig gekozen.
Voor zoeken op “voetbal” kreeg ik b.v. alleen “Ronaldinho” als mogelijkheid. Maar bij “bal” kreeg ik direct vier mogelijkheden: voetbal, voetbalbal(!), nikebal en strandbal.
Hoe abstracter de eerste zoekterm, hoe moeilijker Google het blijkbaar heeft om verwantschappen aan te bieden.
Het werkt dus nog niet perfect.

Verwante zoekopdrachten is ook niet bedoeld om gelijke of sterk gelijkende beelden te zoeken op internet.
Als dat de bedoeling is, moet je Google verlaten en naar TinEye overschakelen.

 
TinEye is een omgekeerde zoekmachine.
Je doet een upload van een beeld of je geeft de URL van een beeld op. TinEye zoekt dan waar dat beeld of een sterk gelijkend beeld nog ergens op internet te vinden is.
Dit is straffe kost, want hier moet gebruikt gemaakt worden van beeldidentificatietechnieken.
Ongelooflijk. De mogelijkheden van de internettoepassingen blijven me dag in dag uit verbazen!

Multi-image downloader

Bloggers zijn bijna dagelijks op zoek naar illustraties om hun berichten op te fleuren.
Maar ook andere internetters en computeraars zullen wel dikwijls een foto of een tekening zoeken om bij een tekst te plaatsen of om b.v. een wenskaart te verluchten.
Google is uiteraard the place to be om te vinden wat je nodig hebt.
Maar als je met Google naar afbeeldingen zoekt, kom je in een scherm met “thumbnails” terecht: de zoekresultaten in kleine beeldjes.
Je moet dan nog een redelijk groot aantal bewerkingen doen om de beeldbestandjes die je wenst op je PC te krijgen.
Gisteren ben ik op een klein gratis programmaatje gestoten dat daarbij kan helpen: Multi Image Downloader v1.1


Dit programmaatje laadt in één keer al de beelden van de zoekresultaten die je met Google Afbeeldingen gevonden hebt, in een directory op je PC.
Je moet dus zelf niet meer naar de sites gaan waar die beelden te vinden zijn. Je krijgt ze mooi verzameld, klaar voor een selectie van wat je wil gebruiken. De rest kan je in een paar klikken de vuilbak in kieperen.
Ik vind dit heel veel handiger dan al die sites zelf te moeten aandoen en daar de beelden telkens te moeten downloaden.

Hoe ga je daar nu mee tewerk?
1. plaats een zoekopdracht in Google Afbeeldingen.
   Je komt in het zoekresultatenscherm terecht met
   een verzameling thumbnails.
   Let op: hier moet je opnieuw op “Afbeeldingen zoeken”
   klikken.



2. start Multi Image Downloader v1.1
3. klik op de knop “Set Folder” om een directory aan te duiden
   waar je de beelden wil downloaden.
4. Je kan nu aangeven van hoeveel pagina’s je de beelden wil
   binnen halen en welk format je wil (jpg, gif, bmp,…)
3. klik de knop “Get URL”.
   De URL van de Google zoekresultaten wordt ingeladen.
4. klik op de knop “Get image links”
   De URLs van de “beeldjessites” worden ingeladen.
5. klik op de knop “Download”

Klaar is Kees! Poepsimpel nietwaar? Ik hoop dat jullie dat ook vinden.

Ze zijn eindelijk te zien

Je zal je nog wel herinneren (hoop ik) dat stoffen opgebouwd zijn uit moleculen.
Je kan een molecule de kleinste structuureenheid van een zuivere stof noemen.
De samenstelling van die kleinste structuureenheid van een zuivere stof wordt door de scheikundigen gebruikt om die stof symbolisch voor te stellen.
Zo wordt de zuivere stof water symbolisch voorgesteld door H₂O omdat een molecule van de zuivere stof water is opgebouwd uit 2 atomen waterstof (H) en 1 atoom zuurstof (O)


Allemaal goed en wel.
Maar we moeten goed beseffen dat het hier om een symbolische voorstelling gaat, een model.
En een model is niet hetzelfde als de werkelijkheid.
Alhoewel elk molecuulmodel steunt op theorieën over de bouw van atomen en over de wijze waarop atomen in moleculen aan elkaar gebonden zijn.
En die theorieën hebben al bijna een eeuw lang hun deugdelijkheid bewezen.

Onze molecuulmodellen zullen dus wel een goede benadering van de realiteit zijn. Maar de ultieme proef op som zou er zijn als we zo’n molecule eens echt konden zien.
Niet echt met het blote oog natuurlijk, want daar zijn die molecuultjes te klein voor.
Moleculen hebben afmetingen van een grootte-orde één miljardste deel van een meter. Dit is een nanometer: nm = 10^-9 meter.
Een H₂O-molecule bijvoorbeeld heeft een diameter van 0,275 nm.
Om dergelijk kleine objecten te kunnen zien zijn speciale microscopen nodig.
In dit geval gaat het om een atoomkrachtmicroscoop (Atomic Force Microscope - AFM)

En zeer recent zijn wetenschappers van de IBM Research Laboratory in Zwitzerland er met deze microscopietechniek in geslaagd om voor het eerst echt individuele moleculen te zien!
Ze hebben hun resultaten op 23 augustus jl. gepubliceerd in Science.
Het gaat om pentaceenmoleculen.
Het molecuulmodel van pentaceen dat al jarenlang door chemici over heel de wereld gebruikt wordt ziet er als volgt uit:


En dit is de “foto” die de Zwitserse wetenschappers met de AFM genomen hebben:


De frappante overeenstemming van model en foto is fenomenaal.
Er zijn 6 aparte pentaceenmoleculen te zien!
Je kan er niet naast kijken.

Oef! Met dit staaltje aan IBM-technologie kan ik rustig verder ademen.
Want ik weet nu dat de molecuulmodelletjes waarmee ik mijn leerlingen in de voorbije decennia om de oren heb geslagen, de realiteit prima benaderen.
Ik heb ze absoluut geen blaasjes wijsgemaakt.

Over ogen-, oren- en… neusgatenrivaliteit

Onze zintuigen zijn de receptoren waarmee we onze omgeving ervaren.
Het is te zeggen: het zijn de detectoren die signalen uit onze omgeving opvangen en ze voor verwerking naar onze hersenen sturen.
Wat onze hersenen er van maken is dat wat we via ons bewustzijn ervaren.
Ik heb het hier al meer dan eens gehad over illusies. Over foutieve ervaringen. Omdat onze hersenen de binnenkomende signalen niet helemaal (of helemaal niet) correct verwerken.
Wat we ervaren is dus niet altijd de werkelijkheid.

Vandaag wil ik het niet over illusies hebben.
Maar over de soms bijzondere wijze waarop onze hersenen met binnenkomende zintuigsignalen omspringen.

Sommige van onze zintuigen beschikken over een dubbele uitvoering.
Voor het zien hebben we twee ogen, voor het oren hebben we twee oren.
En voor het ruiken hebben we twee neusgaten.
En nu blijkt er bij elk van die tweeledige waarnemers rivaliteit te bestaan dus beide partners van het koppel.

Eerst iets over de rivaliteit tussen onze twee ogen.
Je weet dat we dieptezicht hebben doordat onze twee ogen, van dezelfde omgeving, eenzelfde, maar lichtjes verschoven beeld naar onze hersenen sturen. Die verwerken het daar tot één ruimtebeeld.
Maar als we er via een truc kunnen voor zorgen dat elk oog een totaal ander beeld waarneemt, dan doen onze hersenen iets bijzonder.
Ze maken geen mix van die twee beelden, maar ze wisselen voortdurend tussen de twee binnenkomende beelden!
Dus als je b.v. in het ene oog een raster van horizontale lijnen stuurt en in het andere een raster van verticale lijnen, dan zie je geen ruitjespatroon zoals je misschien zou denken. Neen, want dat is een mix. Wat we zien zijn afwisselend horizontale en verticale lijnen.
Men spreekt dan van binoculaire rivaliteit



Wie ergens zo’n groen-rood brilletje liggen heeft, heeft de truc in huis om elk van zijn ogen een ander beeld te doen waarnemen.
Dan kan de ogenrivaliteit met het beeld hierboven even uitgetest worden.
Eén periode zal je de rode strepen zien, de andere periode de groene bogen. De duur van een periode verschilt van mens tot mens. Er treedt dus soms dominantie op. Bij mij is groen duidelijk dominant.

Ook bij onze twee oren treedt er rivaliteit op: bi-auditieve rivaliteit.
Dit is natuurlijk veel moeilijker te demonstreren omdat je zomaar geen apparaatje in huis hebt om het ene oor af te sluiten voor een klank en die bij het andere oor binnen te laten.
Maar je kan het effect benaderen.
Hieronder kan je twee tonen horen die zeer weinig in hoogte verschillen. We horen dit als één geheel, als een soort gallopritme. De tonen worden gemixt tot één geheel, zoals onze ogen hun twee lichtjes verschoven beelden tot één dieptebeeld mixen.

Klik hier voor dat effect.

Maar als de twee tonen meer in hoogte verschillen horen we ze niet meer als één geheel, maar beurtelings als afzonderlijke tonen, omdat onze hersenen maar aan één toon tegelijk aandacht geven. Ze mixen de tonen niet meer.

Klik hier voor dat effect

Blijft de vraag er ook een rivaliteit tussen onze twee neusgaten bestaat.
En jawel dat bestaat: binarale rivaliteit.
Onderzoekers onder leiding van Denise Chen van de Rice University in Houston hebben in het online-nummer van Current Biology op 20 augustus het resultaat van hun studie daarover gepubliceerd.
In Science News is wat meer uitleg over hun werk te vinden.
Ze boden aan proefpersonen gelijktijdig twee verschillende geuren aan: aan het ene neusgat was dat rozengeur en aan het andere de geur van een viltstift.
En volkomen in de lijn van de andere rivaliteiten, namen de proefpersonen de beide geuren afwisselend waar.
Blijkbaar zijn onze hersenen maar in staat om ook maar aan één geur tegelijk aandacht te schenken. Na een tijdje treedt er gewenning op en dan komt de andere geur sterker op de voorgrond.
Dit demonstreren kan ik niet.
Geurcomputers zijn nog niet uitgevonden (denk ik).

Veel praktisch nut heeft dit onderzoek op het eerste zicht niet.
Maar het zal aan de wetenschappers wellicht mogelijkheden bieden om te bestuderen hoe onze hersenen onze bewustwording en ons bewustzijn gestalte geven.

Het verloopt toch allemaal nogal ingewikkeld in ons koppeke nietwaar.
Gelukkig dat we ons daar niet op elk moment van bewust (moeten) zijn.

Een klein Picasa-discussietje

De meesten van jullie zullen wellicht Picasa wel op hun PC hebben staan.
Picasa is al aan zijn derde versie toe: Picasa 3


Aan het logo is al te zien dat het hier om een Google-product gaat.
Picasa is in eerste instantie bedoeld om foto’s en beelden op je PC te inventariseren en te beheren.
De wijze waarop Picasa dat doet, heeft zijn voor- en tegenstanders.
Ik voel er mij goed bij, anderen vinden het maar niets.

Maar Picasa biedt meer dan fotobeheer.
Je kan van je foto’s in Picasa ook een diamontage maken of een collage. Je kan een filmpje ineenzetten met je foto’s en je foto’s koppelen aan een plaats op de landkaart (geotagggen). Je kan van je foto’s een cadeau-CD- of DVD maken.
En je kan je foto’s uploaden naar een Picasa-webalbum.

Met dit blogberichtje over Picasa wil ik evenwel vooral ingaan op de mogelijkheid om in Picasa foto’s te bewerken.
Want dat is ook mogelijk.
Daarover hadden we vorig weekend, toen we met enkele vrienden gezellig samen zaten, een kleine discussie.
Het fotobewerkingspakket in Picasa 3 is behoorlijk uitgebreid: bijsnijden, rechtmaken, rode ogen wegdoen, belichting en contrast bijwerken, effecten laten spelen enz.
Maar nu komt het.
Het effect van die fotobewerkingen die je in Picasa uitvoert is standaard alleen in Picasa zelf te zien.
Het is standaard niet permanent.
Dat wil zeggen dat als je b.v. een foto in Picasa bijsnijdt, of roteert, de originele foto onveranderd blijft.
Ik heb hier een voorbeeld van een foto die ik in Picasa in sepia gezet heb, met daarnaast de onveranderde originele foto.
Ik zie de sepia alleen in mijn Picasamap. Op de harde schijf blijft de originele foto staan zoals ik hem genomen heb.


Als ik het goed begrijp verschilden we daarover in ons discussietje zaterdagavond van mening.
We mogen niet vergeten dat wat ik hierboven beweer de standaard gang van zaken is.
Wil je de wijzigingen die je aanbracht toch overbrengen op je originele foto, dan kan dat natuurlijk ook. Maar dan moet je in de Picasa-map van de bewerkte foto, uitdrukkelijk kiezen voor “opslaan op schijf”.
Pas dan is je originele foto veranderd.


Heb ik gelijk of heb ik gelijk?
Laat me maar iets weten als ik de bal toch nog missla.

Maar alles bijeen: zo’n klein Picasa-discussietje is toch veel interessanter dan foeteren over politiek.
Alhoewel. Over politiek hebben we het zaterdag ook gehad…

Google Maps stelt heel België scherp

Maandag was het al een feit in Google Earth, maar vanaf dinsdag toont ook Google Maps nu scherpe luchtfoto’s van een paar delen van België waar dit tot nu toe niet het geval was.
Steden zoals Gent, Brugge, Hasselt en de omgevingen zijn er nu bijgekomen.
Heel ons landje staat nu gedetailleerd op de kaart.

Ons huis in Romershoven was al langer scherp te bekijken, maar nu kan ik ook de Poelstraat te Merelbeke, waar ik ruim dertig jaar van mijn leven gewoond heb, in detail bekijken.
Het is wel niet meer het Merelbeke van mijn jeugdjaren wat te zien is, want de foto’s die nu gebruikt worden, zijn genomen in 2007.
De kaart hieronder toont het resultaat.
Weet dat je die kaart kan zoomen, scrollen en verschuiven naar believen. En wil je ze groter? Klik dan op de link eronder.

Google soigneert ons dus weer een beetje beter.
Het is nu nog wachten op streetview in België. Daar blijven we wellicht nog te einde van dit jaar op onze honger zitten.
En dan zijn we er ook bij, als één van de laatste landen in West-Europa…


Klik hier om de kaart groter weer te geven

Weer een beetje Google nieuws

Nog niet zolang geleden had ik het over de filtering die Google heeft ingebouwd bij het zoeken naar beelden op internet. Op die wijze kan je b.v. problemen met auteursrechten voorkomen.

Sedert een paar dagen heeft Google nog meer selectiecriteria ingebouwd bij het zoeken naar afbeeldingen.
Spijtig genoeg zijn deze extra-mogelijkheden op dit ogenblik enkel op de Amerikaanse Google te gebruiken.
Op de Nederlandstalige versie vind je wel een afgezwakte vorm en in een andere lay-out.
Persoonlijk vind ik het geen groot probleem om de Amerikaanse Google te gebruiken. Je kan daar evengoed Nederlandse zoektermen intypen.

Wat zijn die bijkomende mogelijkheden?
De nieuwigheden zijn te vinden in de kolom links, boven de rode pijl die ik op het beeld hieronder heb aangebracht.


Klik op dit beeld als je dit groter wil zien.

Je kan meerdere bijkomende keuzes maken, zodat je sneller terecht komt bij de soort afbeeldingen die je zoekt.
Zo kan je de grootte (en dus het aantal kilobytes) van het beeld selecteren. Je kan b.v. een benedengrens instellen voor die grootte instellen, of een exacte grootte kiezen.
Interessant is dat je ook het type afbeelding kan kiezen: wil je alleen foto’s, of alleen gezichten b.v.
En je kan kleuren kiezen: alle kleuren, zwart-wit of een specifieke kleur.
Kortom: als je nu nog je goesting niet vindt als je een beeldje zoekt voor je blog, of voor een verjaardagskaart of voor…, dan weet ik het niet meer.

Tussen haakjes: analoge extra-keuzemogelijkheden heb je ook voor “het gewone zoeken” op de Amerikaanse Google.
Zorg er wel voor dat je "show options" links bovenaan hebt aangeklikt.
Dan kan je b.v. voor een boek of een film specifiek naar besprekingen zoeken. Dat kon je vroeger ook wel, maar dan moest je een echte Google-freak zijn. Nu wordt dat een fluitje van een cent.
Probeer die nieuwe zoekkansen zelf maar eens uit.
Hieronder kan je, zoals ik al eens deed, b.v. zoeken naar een bespreking van het boeiende boek “The selected works of T.S. Spivet”


Of typ je naam eens in bij zoeken naar afbeeldingen en kies foto’s als beperkend criterium.
Wie weet welke naamgenoten je elders op deze aardbol vóór je ziet verschijnen…

Kopje kleiner zonder bloedvergieten

Ik heb het hier al meerdere keren gehad over waarnemings-illusies.
En dat blijft mij al jarenlang bezighouden.
De zintuigen waarmee we onze omgeving waarnemen, zijn inderdaad niet 100% betrouwbaar. Wat we menen te zien, horen, voelen is niet altijd wat er in werkelijkheid ook is.

Het filmpje dat ik vandaag laat zien, zit wat in dezelfde sfeer.
Maar hier gaat het niet om een illusie. Hier gaat het eigenlijk om een regelrechte constructiefout van onze ogen.

Je hebt zonder twijfel al van de “blinde vlek” gehoord.


De blinde vlek is, zoals je kan zien, de plaats op het netvlies waar de oogzenuw binnenkomt (of buitengaat).
Op die plaats zijn er geen lichtgevoelige zenuwcellen (staafjes en kegeltjes) aanwezig. Dat is het mankement dat in ons oog is ingebouwd. Daar is niets aan te verhelpen.
Een beeld van onze omgeving dat via de ooglens op de blinde vlek terecht komt, zien we niet.

In het filmpje dat verderop volgt, haalt men daar een mooi truckje mee uit.
Maar lees eerst nog even door, zodat je weet wat je moet doen bij het bekijken van het filmpje.

1. ga op ongeveer 50 à 60 cm vóór het scherm zitten
2. bedek uw rechteroog
3. kijk met uw linkeroog naar het witte kruisje rechts op het scherm.

Als het goed is zie je nu de man die praat zonder hoofd!
Als dit niet helemaal klopt, moet je de afstand tot het scherm wat veranderen tot zijn hoofd “wegvalt”.

Wat is er gebeurd?
Je ziet dat het hoofd van de man en het kruisje op dezelfde hoogte staan.
Je kijkt nu met je linkeroog naar het kruisje én je oog staat op de goede afstand tot het scherm. Bingo: het beeld van het hoofd van de man is op de blinde vlek van je linkeroog terechtgekomen! Je zien dat hoofd dus niet.
Raar is wel dat je op de plaats van het hoofd gewoon de oranje achtergrond ziet. Je hersenen compenseren dus en vullen in wat er rond aanwezig is!
Dit is nog spectaculairder als de man de zwarte balk naar boven beweegt: ter hoogte van zijn hoofd blijf je de balk volledig zien. Onze hersenen fantaseren er een stukje bij!
Trouwens als je gewoon met één oog naar je omgeving kijkt, heb je ook weinig last van je blinde vlek. Onze hersenen vullen permanent de gaatjes…
Het wordt nog eens duidelijk: wat we zien, voelen, horen is niet altijd wat er is of wat er niet is. Het is wat onze hersenen ons vertellen.

Om het effect goed te kunnen meemaken moet je het filmpje hieronder in volledige-scherm-weergave starten.
Klik daarvoor eerst op het kadertje rechtsonder van het beeld en dan pas op de startknop in het midden van het scherm.



Probeer dat maar hieronder.



Het verhaal doet de ronde dat koning Charles II van England (1630-1685) zo ‘n spelleke ook speelde als een terdoodveroordeelde moest onthoofd worden.
Hij keek met één oog een beetje weg van het slachtoffer totdat diens hoofd op zijn blinde vlek terecht kwam. Charles zag het kopje dus al rollen vóór de beul had toegeslagen!
Spijtig genoeg heeft het slachtoffer daar geen enkel voordeel aan gehad…

Veilig afbeeldingen zoeken met Google

Bloggers zoals ik gebruiken constant afbeeldingen om de berichtjes op te fleuren.
Soms zet ik de beeldjes zelf in mekaar. Maar meestal gebruik ik beelden die ik van internet pluk. Waar nodig pas ik die aan en/of voeg ik wat Nederlandse tekst toe.

Maar het is opletten geblazen! Foto’s en tekeningen die je van een site kopieert kunnen auteursrechtelijk beschermd zijn. En dan mag je ze zomaar niet gebruiken.
Het probleem zit er hem in dat je niet altijd weet of de eigenaar toelating geeft voor verder gebruik.
En daar komt Google ons weer ter hulp.
In Google Afbeeldingen Zoeken bestaat er sedert een paar dagen een mogelijkheid om je zoekresultaten te filteren, zodat je b.v. alleen maar beelden te zien krijgt die je zonder problemen mag verder gebruiken.
Daarvoor moet je “Geavanceerd zoeken naar afbeelding” aanklikken.

Je komt dan in een scherm terecht waarin je onder de rubriek “Gebruiksrechten” de geschikte filter kan inschakelen.

Weer een prima service van de Google-boys (and girls).
Het onveilig gevoel om tegen de lamp te lopen is nu grotendeels verdwenen. Maar een bijkomende controle is toch nog altijd aan te raden.