Ik weet o.a. via Google Analytics, dat een behoorlijk aantal van die bezoekers ”trouwe klanten” zijn. 
Misschien weten jullie wel dat er jaarlijks, naast de echte ernstige Nobelprijzen, ook Ig-Nobelprijzen worden uitgereikt.
De Ig-Nobelprijzen lauweren wetenschappers die een ludieke ontdekking hebben gedaan of die voor een ludiek verschijnsel een een goede verklaring kunnen geven.
En de Ig-prijzen steken de echte Nobelprijzen de loef af, want ze worden een week eerder uitgereikt.
Ig staat voor ignobel
Lees dit maar als een woordgrapje: “Ig Nobel”. Onwaardig dus.
Dit is een knipoog naar sommige “serieuze geleerden” die dit “randonderzoek” wellicht ongepast vinden voor een wetenschapper .
Maar eigenlijk is het werk dat met zo’n Ig-Nobelprijs wordt beloond evengoed echte wetenschap. Want hoewel men er eerst moet mee lachen, zet het daarna toch aan het denken.
De lijst met de winnaars van de Ig-Nobelprijzen kan je o.a. vinden op de site het tijdschrift Improbable Research dat het initiatief met overtuiging steunt.
Sinds de eerste uitreiking in 1995 zijn al de gekste dingen beloond.
Een voorbeeld misschien dat je meteen zelf kan uittesten.
Als je een spaghettistokje langzaam breekt, dan krijg je meestal geen 2 stukjes, maar 3 of 4!
En geloof het of niet, maar de Franse natuurkundigen Basile Audoly en Sébastien Neukirch, van het Laboratoire de Modulisation en Mécanique te Parijs, hebben dat grondig bestudeerd en er een verklaring voor kunnen geven. In 2006 leverde dat hun een Ig-Nobelprijs op.
Ze hebben er zelfs een aparte website rond opgezet.
De aanleiding waarom ik het hier vandaag over die Ig-prijzen heb, is het interview dat ik gisterenvoormiddag zag in het onvolprezen VPRO-programma “Boeken”.
Presentator Wim Brands interviewde er bioloog Kees Moeliker over zijn boek “De eendenman” 
Moeliker is conservator van het Natuurhistorisch Museum te Rotterdam. Hij beschrijft in zijn boek allerlei rare verschijnselen en gedragingen in de dierenwereld, vooral bij vogels.
Kees Moeliker heeft zelf in 2003 de Ig-Nobelprijs gewonnen voor zijn beschrijving van het gedrag van homoseksuele necrofilie bij de wilde eend…
Dat Moeliker zelf ook een beetje een rare vogel is, blijkt uit zijn, overigens zeer lezenswaardige, blog.
Uit het interview op de VPRO heb ik geleerd dat niets menselijks de dierenwereld vreemd is. En omgekeerd.
De moeite waard om dat boek eens grondig te gaan lezen.
Mijn exemplaar is al besteld.
Ik ben een nachtraaf, maar geen nachtbraker.
Ik bedoel daarmee dat mijn avonden lang duren, maar dat ik ze niet in café’s of kroegen of elders buitenshuis doorbreng.
Neen ik zit “braafjes” achter mijn PC te Googelen of te bloggen of te Flight-Simulatoren of te Twitteren of te Facebooken of te Feedreaderen.
En dikwijls ook te lezen, maar steeds non-fictie.
Ik ben steeds met een paar boeken terzelfdertijd bezig.
Op aanraden van mijn oude Merelbeekse jeugdgabber Marc, ben ik eergisteren begonnen aan “De ontdekking van Frankrijk” van Graham Robb.
Het ziet er veelbelovend uit. Goed geschreven én goed vertaald.
En de ontdekkingsreis die de auteur door het land van onze zuiderburen beschrijft, ben ik helemaal aan het uitstippelen op Google Maps. Ongelooflijk plezierig én leerrijk vind ik dat.
Ik ben ook halfweg in “Sleutelbewaarders” van Roger Collins.
Een boek over de geschiedenis van het pausdom van Petrus tot heden.
In ben daar in de 13de –14de eeuw aanbeland. De tijd van Avignon als pauselijke residentie. En ook de tijd waarin “De Naam van de roos” van Umberto Eco speelt. Daarom heb ik dat boek ook nog eens uit de kast gehaald. Niet om het helemaal te herlezen, maar om nu juist die passages op te zoeken waarin de strijd om het pausdom en het conflict tussen paus(en) van toen en de Duitse keizer Lodewijk IV ter sprake komt. Het detectiveverhaal verhuist nu voor mij op de achtergrond. En het boek krijgt voor mij een nieuwe betekenis.
En in “Why does E=mc2” ben ik ook al halfweg.
Eén van de belangrijkste vergelijkingen die Einstein aan de mensheid geschonken heeft, wordt daarin op een meesterlijke wijze en zonder ingewikkelde wiskunde uit de doeken gedaan door de jonge fysicaprofessoren Brian Cox en Jeff Forshaw. Een schoolvoorbeeld van hoe je iets ingewikkelds pas helder kan uitleggen als je zelf goed weet waarover het gaat. 
Het zal jullie dus niet verwonderen dat mijn nachten kort zijn. Want ik kom voor al dat computer- en leeswerk eigenlijk pas goed op dreef na 9 uur ‘s avonds.
Maar aan 6 uurtjes slaap heb ik meestal genoeg.
Dat is al altijd zo geweest.
En de reden ligt misschien wel in mijn DNA.
Dat zeggen tenminste een groep Amerikaanse neurowetenschappers onder leiding van Ying-Hui Fu van de University of California.
Ze hebben ontdekt dat mensen met een bepaalde variant van het zogenaamde DEC2-gen, gemiddeld twee uur slaap minder nodig hebben dan mensen die deze “geschikte” variant van dat gen niet in hun DNA zitten hebben.
De resultaten van hun studie werd gisteren (14 aug.) in het wetenschappelijk tijdschrift Science gepubliceerd.
Heb ik dan chance? Of vind je mijn DEC2-gen-variant absoluut niet zo geschikt? Slaapkoppen!
Mia is erg op haar hoede voor insectenbeten. Ze reageert er ook zeer hevig op. Erge jeuk, ontsteking en opzwelling.
In deze warm- vochtige zomerdagen is ze dan ook erg op haar hoede.
Vooral de slaapkamer wordt grondig aangepakt.
Tot voor enige tijd gebruikten we van die tabletten die je op een porseleinen steentje in een stopcontact moet opwarmen.
Daarbij komen dampen van pyrethroïden vrij. Die dampen zouden de muggen moeten afstoten en ook doden, omdat ze verlammend werken op het zenuwstelsel van insecten.
Pyrethroïden zijn synthetische varianten van pyrethrine.
Pyrethrine zelf is een natuurlijk insecticide, afkomstig van een chrysantensoort. Het wordt in de biologische landbouw gebruikt.
Kleine opmerking voor degenen die nog altijd denken dat natuurlijke producten en synthetische producten totaal anders zijn. Dat gedacht gaat daarbij meestal in de zin van: het één is “natuur” en dus goed, het ander is “chemie” en deugt dus niet.
Welnu, je ziet hierboven hoe sterk gelijkend de chemische structuur van beide verbindingen is.
Ik heb het kleine verschil met de rode ovalen aangeduid.
Toch heeft het synthetisch middel een langere en effectievere werking dan het natuurlijk product.
Maar de irriterende werking op de ogen, en de signalen dat er ook negatieve effecten op het menselijk zenuwstelsel zouden zijn, zorgt ervoor dat de pyrethroïden niet zoveel meer gebruikt worden. In Nederland zijn ze zelfs verboden.
Ook Mia laat ze meer en meer aan de kant.
En de andere uitvoeringen, die in plaats van pyrethroïden natuurlijke citronellageuren verspreiden zijn weinig effectief. Dat weten we bij ondervinding.
Wat Mia (en ook ik) wel nog gebruikt zijn Autan-sticks. 
Die sticks bevatten DEET (N,N-diethyl-3-methylbenzamide). 
DEET is tot op dit moment het beste insecten-afstotende-middel dat te verkrijgen is.
DEET zou werken door het maskeren van de geur van melkzuur.
Melkzuur is een bestanddeel van menselijk zweet. Muggen rieken dat melkzuur en zo weten ze waar ze ergens een lekker plasje bloed kunnen gaan zuigen. Tenzij DEET hen fopt.
DEET werkt dus wel goed, maar zelf goed rieken is wat anders.
Het is dan ook geen interessant goedje om je huid mee vol te “rollen”.
Daarenboven, smeer je het best niet op je handen en rond je mond, tenzij je handen en aangezicht grondig wast vóór je gaat eten. DEET blijkt immers giftig te zijn als je het via de mond opneemt.
Chemici zijn dan ook druk op zoek naar veiliger alternatieven.
Producten op basis van 2-undecanon, een tomatenextract, lijken veelbelovend. Maar die producten zijn, bij mijn weten, nog niet verkrijgbaar. 
Ja muggen verdrijven is niet zo simpel.
Maar sedert een paar dagen hebben we een nieuw middel ingeschakeld.
We hebben een muskietennet boven ons bed geïnstalleerd.
En dat net is ook nog eens met DEET geïmpregneerd. 
Zoiets zoals op de foto hierboven.
Hola, denk niet dat dit onze slaapkamer is!
Ik ga hier op mijn blog niet uit het bed klappen, wat dacht je!
Maar ik zou toch eens willen weten welke mug ons nu nog zou kunnen (durven) steken.
En… na 31 jaar samenslapen, liggen we nu echt zalig in een heerlijk hemelbed.
Dank je wel lieve kleine mugjes…
Nog niet zolang geleden had ik het over de filtering die Google heeft ingebouwd bij het zoeken naar beelden op internet. Op die wijze kan je b.v. problemen met auteursrechten voorkomen.
Sedert een paar dagen heeft Google nog meer selectiecriteria ingebouwd bij het zoeken naar afbeeldingen.
Spijtig genoeg zijn deze extra-mogelijkheden op dit ogenblik enkel op de Amerikaanse Google te gebruiken.
Op de Nederlandstalige versie vind je wel een afgezwakte vorm en in een andere lay-out.
Persoonlijk vind ik het geen groot probleem om de Amerikaanse Google te gebruiken. Je kan daar evengoed Nederlandse zoektermen intypen.
Wat zijn die bijkomende mogelijkheden?
De nieuwigheden zijn te vinden in de kolom links, boven de rode pijl die ik op het beeld hieronder heb aangebracht. 
Klik op dit beeld als je dit groter wil zien.
Je kan meerdere bijkomende keuzes maken, zodat je sneller terecht komt bij de soort afbeeldingen die je zoekt.
Zo kan je de grootte (en dus het aantal kilobytes) van het beeld selecteren. Je kan b.v. een benedengrens instellen voor die grootte instellen, of een exacte grootte kiezen.
Interessant is dat je ook het type afbeelding kan kiezen: wil je alleen foto’s, of alleen gezichten b.v.
En je kan kleuren kiezen: alle kleuren, zwart-wit of een specifieke kleur.
Kortom: als je nu nog je goesting niet vindt als je een beeldje zoekt voor je blog, of voor een verjaardagskaart of voor…, dan weet ik het niet meer.
Tussen haakjes: analoge extra-keuzemogelijkheden heb je ook voor “het gewone zoeken” op de Amerikaanse Google.
Zorg er wel voor dat je "show options" links bovenaan hebt aangeklikt.
Dan kan je b.v. voor een boek of een film specifiek naar besprekingen zoeken. Dat kon je vroeger ook wel, maar dan moest je een echte Google-freak zijn. Nu wordt dat een fluitje van een cent.
Probeer die nieuwe zoekkansen zelf maar eens uit.
Hieronder kan je, zoals ik al eens deed, b.v. zoeken naar een bespreking van het boeiende boek “The selected works of T.S. Spivet”
Of typ je naam eens in bij zoeken naar afbeeldingen en kies foto’s als beperkend criterium.
Wie weet welke naamgenoten je elders op deze aardbol vóór je ziet verschijnen…
Bloggers zoals ik gebruiken constant afbeeldingen om de berichtjes op te fleuren.
Soms zet ik de beeldjes zelf in mekaar. Maar meestal gebruik ik beelden die ik van internet pluk. Waar nodig pas ik die aan en/of voeg ik wat Nederlandse tekst toe.
Maar het is opletten geblazen! Foto’s en tekeningen die je van een site kopieert kunnen auteursrechtelijk beschermd zijn. En dan mag je ze zomaar niet gebruiken.
Het probleem zit er hem in dat je niet altijd weet of de eigenaar toelating geeft voor verder gebruik.
En daar komt Google ons weer ter hulp.
In Google Afbeeldingen Zoeken bestaat er sedert een paar dagen een mogelijkheid om je zoekresultaten te filteren, zodat je b.v. alleen maar beelden te zien krijgt die je zonder problemen mag verder gebruiken.
Daarvoor moet je “Geavanceerd zoeken naar afbeelding” aanklikken.
Je komt dan in een scherm terecht waarin je onder de rubriek “Gebruiksrechten” de geschikte filter kan inschakelen.
Weer een prima service van de Google-boys (and girls).
Het onveilig gevoel om tegen de lamp te lopen is nu grotendeels verdwenen. Maar een bijkomende controle is toch nog altijd aan te raden.
Op 18 juni blogde ik over zoeken met Google.
In een reactie bezorgde Geert mij een enkele interessante aanvullingen:
Bedankt Geert voor de nuttige zoektips.
Zelf heb ik ook nog een paar Googletjes gesprokkeld:
Voilà. Ik ben weer eens uitgegoogled.
En zoals steeds: laat maar iets horen als je nog andere Googletjes kent.
Ik blijf het nog even over groenten hebben.
Een heel grote liefhebber van worteltjes ben ik niet. Ik eet ze nog liefst rauw samen met een slaatje van andere groenten.
Wortels zijn in elk geval gezond.
Dat ze goed zijn voor de ogen weet iedereen wel, want een konijn met een bril op… Ik durf dat mopje met een fameuze baard hier zelfs niet helemaal meer vertellen.
Ik ben zelf al meer dan 50 jaar een brildrager. Ik zou dus misschien best meer wortelen eten.
Maar waarom zijn wortelen goed voor de ogen?
Omdat wortelen vrij veel beta-caroteen bevatten.
Beta-caroteen is ook de stof die het meest bijdraagt tot de oranje-rode kleur van de wortelen.
Maar daar gaat het niet om.
Beta-caroteen is de stof waar onze lever vitamine A (retinol) kan van maken. Als je goed kijkt naar de structuur hieronder en hierboven, zie je dat retinol ongeveer de helft is van de structuur van beta-caroteen.
En retinol is een belangrijke bouwsteen (een zogenaamde co-factor) van rodopsine, een eiwit dat voorkomt in de lichtgevoelige staafjes op ons netvlies.
Ziedaar de link tussen wortelen en zien.
Maar wortelen bevatten nog meer interessante stoffen.
Rond één van die stoffen is er de laatste tijd nogal wat te doen: falcarinol.
Een groep onderzoekers van Newcastle University onder leiding van Kirsten Brandt, publiceerde in 2005 een studie waarin ze de beschermende werking van falcarinol tegen het ontwikkelen van kanker aantoonden.
In een verdere studie, die vorige week via een persmededeling door de Newcastle University openbaar werd gemaakt, geven dezelfde onderzoekers nu aan hoe we het best van de weldaden van falcarinol kunnen genieten.
Een wetenschappelijk verantwoorde kookles dus.
Je doet er best aan je worteltjes in hun geheel te koken en ze pas daarna in blokjes of brokjes te snijden.
Snij je ze eerst vóór je ze kookt, dan verdwijnt er teveel falcarinol in het kookwater. Het verlies aan die beschermende stof kan zo tot 25% bedragen.
En wortels stomen is nog beter.
We zullen binnenkort toch nog een stoomkoker moeten installeren.
En rauwe worteltjes zoals ik ze best lust?
Toch niet zo goed zeggen ze, omdat in dat geval het falcarinol te moeilijk door het lichaam wordt opgenomen: het koken zorgt ervoor dat de werkzame stoffen gemakkelijker door de zachtgemaakte celwand van de wortelcellen passeert.
Daarenboven hebben de Britse onderzoekers vastgesteld dat een testgroep de worteltjes die in hun geheel gekookt werden, beter vond dan wanneer ze in stukjes gesneden gekookt werden.
Dit zou te maken hebben met het feit dat in geheel gekookte wortelen de natuurlijke suikers beter bewaard blijven. De geheel gekookte wortels zouden dus zoeter blijven.
Maar over smaken valt niet te discussiëren.
Alhoewel: over Britse keukensmaken heb ik zo mijn eigen mening…
In elk geval toont dit wortelverhaal aan, dat koken geen eenvoudige bezigheid meer is. De cuisine moleculaire wint meer en meer veld.
Professionele kok of doordeweekse keukenpiet: als je met al die onderzoeksresultaten rekening wil houden, moet je al een paar dagen per week wetenschappelijke tijdschriften uitpluizen.
Of: regelmatig mijn blogje lezen…
Ik heb hier al eens terloops laten vallen dat ik 3 browsers op mijn PC geïnstalleerd heb om op internet te surfen:
Internet Explorer 8 (IE 8), Firefox 3 en Google Chrome 2.0.
Die overdaad is niet echt nodig, maar wie blogt en/of websites bouwt, doet er toch goed aan om regelmatige eens te controleren hoe zijn webpagina’s er in de meest gebruikte browsers uitzien. Want dat kan soms opvallend verschillen.
Het is dan kwestie van een aanvaardbaar compromis te vinden dat in elke browser voldoende goed oogt.
Dit testwerk verplicht er mij toe om IE8 nog op mijn PC te houden.
Maar om zelf te surfen gebruik ik IE niet meer. IE is mij te traag en biedt te weinig extra’s die ik elders wel vind.
Voor het grondige surfwerk heb ik daarom al sinds lang mijn hart verpand aan Firefox.
De reden daarvoor ligt hem vooral in de mogelijkheid om de standaard Firefoxbrowser uit te breiden met zogenaamde add-ons.
Dit zijn kleine gratis programaatjes, meestal door amateur-progammeurs ineengezet.
Die add-ons verhogen de functionaliteit van de standaardbrowser op een interessante wijze.
Ik heb zo’n 30-tal add-ons aan Firefox toegevoegd.
Het zou me te ver leiden om daar een overzicht van te geven en uit te leggen wat die add-ons precies allemaal doen.
Ik zal me beperken tot enkele die één van mijn grootste internet-bezigheden ondersteunen: het zoeken met Google vanuit Firefox.
Een eerste interessante add-on daarvoor, Search Cloudlet, voegt boven de zoekresultaten een “zoekwolk” toe.
Binnen de context van mijn eigen zoekopdracht, geeft die “wolk” mij snel een overzicht van de meest gevraagde zoektermen gerelateerd aan het onderwerp.
Ik kan die termen met één klik aan mijn zoekopdracht toevoegen.
Je ziet hieronder, als voorbeeld, het resultaat van zoeken naar “Romershoven”.
Google verwijst naar Wikipedia, maar erboven zie je “de wolk”.
Met één klik op b.v. “ketelslegers”, zoek ik met Google naar alles over de stam Ketelslegers in Romershoven! Handig en… leerzaam. In dat geval toch...
Zeer recent heb ik ook de Wolfram-Alpha-Google add-on geïnstalleerd in Firefox.
Met die add-on wordt elke zoekopdracht in Google uitgebreid met de zoekresultaten in de splinternieuwe Wolfram Alpha zoekrobot. Zo profiteer ik van het beste van beide zoekers.
Hieronder een voorbeeld van zoeken naar Bilzen en Hoeselt.
Klik op het beeld voor een grotere weergave.
Maar als ik snel wil zoeken én surfen, en dat is zeer dikwijls hat geval, laat ik Firefox aan de kant.
Dan is Google Chrome onklopbaar.
Naast zijn razende snelheid, is één van de gemakkelijke dingen in Google Chrome, dat je de adresbalk ook gewoon als zoekbalk kan gebruiken.
Voor de rest heeft deze browser zeker niet de toeters en bellen van Firefox. In het browserwereldje is hij nogal rudimentair. Maar wel een echte bolide!
En er is wat aan het veranderen.
Een paar dagen geleden, op 21 mei, is versie 2.0 van Google Chrome gelanceerd.
Die nieuwe versie is wat opgesmukt met extra mogelijkheden die al lang in Firefox en zelfs in IE aanwezig waren.
En de browser is nu zelfs nog sneller geworden!
Ik laat jullie naar een filmpje kijken waarin een nogal houterige Google-meneer, de nieuwigheden van Google Chrome 2.0 uit de doeken doet.
Wil je meer informatie dan moet je op de Google Chrome Blog zijn.
Voilà, nu kennen jullie ook al mijn browsergewoonten.
Ik besef dat ik zo langzamerhand al mijn geheimen prijsgeef.
Ik hou er gelukkig toch nog een paar in petto. Nog even geduld dus.
Internet is sinds gisteren een nieuw fenomeen(tje) rijker.
Wiskundige Stephen Wolphram heeft zijn zoekmachine "Wolfram Alpha” voor het grote publiek toegankelijk gemaakt.
Wolfram Alpha is geen gewone zoeker zoals het alomtegenwoordige Google.
Als gewone zoekmachine komt ze, volgens mij, nog niet tot aan de enkels van Google.
Het is eerder een soort ingenieuze rekenmachine, die allerlei berekeningen kan maken op gegevens die opgeslagen zitten in de databases waar ze toegang toe heeft. Zo’n berekeningen maken, dáár is ze erg sterk in.
En je mag de opgaven in gewone mensentaal doen. Zij het dan (tot nu toe?) alleen in het Engels. Of in een wiskundig interpreteerbare vorm.
Vóór je echt gaat experimenteren doe je er best aan om het demofilmpje eens te bekijken. Dan weet je onmiddellijk wat de karaktrekken van Wolfram Alpha zijn.
Vandaag heb ik voor de aardigheid eens mijn geboortedatum geprobeerd onder de vorm 31-07-1945.
Onmiddellijk kreeg ik een resem gegevens waarvan ik er hier slechts enkele laat zien: 
Ik loop dus al 23.301 dagen op deze aardbol rond!
Je kan dat een onnozel aardigheidje vinden en dat is het ook.
Maar interessanter wordt het als aan Wolphram vraagt wat de levensverwachting is van een 63-jarige Belg!
Hij rekende mij dan snel voor dat ik, op basis van de Belgische statistieken, kan verwachten het tot ongeveer mijn 81ste te rekken (81,36 jaar om precies te zijn). Nog 18 jaar dus. Oei!
En Wolfram laat het niet bij gewoon dat getalletje. Ik krijg er onmiddellijk allerlei statistieken en grafieken bij waarop zijn berekening steunt.
En als ik Hoeselt intik, krijg ik onmiddellijk een kaartje met de ligging, maar ook gegevens over het weer van het moment: de temperatuur, de relatieve vochtigheid, de windsnelheid.
Een laatste voorbeeld om aan te tonen hoe sterk Wolfram wel is als wiskundige rekenaar.
Dit is wat ik krijg als ik vraag om de functie 3x2 + 5x + 2 te integreren: 
Dat kan Google in elk geval niet.
Wolphram Alfa is dus een echt speciaal zoek-goudmijntje.
Vooral studenten, wetenschappers en bloggers zullen er gretig gebruik van maken denk ik.
Maar iedereen kan er leuke dingen mee doen.
Of wil je soms niet weten wat het verschil is in calorietjes en cholesterol-effect als je voor de verscheurende keuze staat tussen een Twix en een Snickers?
Experimenteer dus maar eens een beetje en laat me iets weten als je iets bijzonders ontdekt hebt.
Dat de lay-out van mijn blogje gewijzigd is, is een open deur intrappen.
Er zijn 2 redenen waarom dit gebeurd is:
Laat me maar iets weten als er toch nog problemen zouden zijn.
We kunnen hier niet alles tegelijk vieren. Gisteren was het Mia’s verjaardag, zaterdag was het pi-dag.
Maar vrijdag 13 maart was het ook de 20ste verjaardag van het Wereld Wijde Web (WWW). En daar wil ik zeker ook aandacht aan besteden.
Ik mag zeggen dat ik die geboorte 20 jaar geleden van dichtbij meebeleefd heb.
Van 1989 af had ik thuis al een internettoegang via een telefoonmodem en abonnement bij Compuserve.
Compuserve was een Amerikaans bedrijf dat zijn computernetwerk tegen betaling beschikbaar stelde aan de hele wereld via het Internet.
Het Internet was een wereldwijd burgerlijk computernetwerk afgeleid van het Amerikaans militair netwerk Arpanet.
Toen ik bij Compuserve aansloot hadden ze ook in Brussel al een inbelpunt op hun netwerk, zodat je tegen een aanvaardbaar telefoontarief toegang kon krijgen.
Het-van-het waren in die tijd de zogenaamde forums, waarin mensen met gelijklopende interesses via het internet met elkaar konden corresponderen. Het was een boeiende internationale praatbarak.
Alles verliep nog via getypte tekst, maar er was wel al een mogelijkheid om kleine computerprogrammaatjes (shareware) uit te wisselen en te downloaden.
We voelden de wereld zienderogen kleiner worden.
Ter gelegenheid van het schoolfeest van 1990 gaf ik een demonstratie van wat internet was en van de potentiële mogelijkheden die het als enorme informatiebron zeker voor het onderwijs kon bieden. Ik had daarvoor 2 grote monitoren gehuurd en de bezoekers konden samen met mij, in een lokaaltje tegenover onze leraarskamer, kennismaken met het Net.
Het Heilig Graf had (weer eens) voor een primeur in het Bilzerse onderwijs gezorgd.
Toen kwam 1992 en het Wereld Wijde Web. 
De Amerikaanse fysicus Tim Berners-Lee (rechts op de foto) en zijn Belgische collega, de in Tongeren geboren ingenieur Robert Cailliau (links op de foto), ontwikkelden een netwerk van knooppunten, een web met computers waarop, via een specifieke taal (HTML), hypertextdocumenten werden opgeslagen.
Hypertextdocumenten zijn documenten die elementen bevatten (hyperlinks genoemd), waardoor men via een eenvoudige muisklik naar een ander document wordt geleid. Om die hypertextdocumenten te kunnen zien en gebruiken is een zogenaamde browser nodig.
Ik herinner me dat Netscape de eerste browser was die toegang gaf tot dat wereldwijde web.
Het hek was de dam en het WWW kende op korte tijd een enorme explosie. Snel werden, naast tekst, ook beelden, klank en film op de hypertextpagina’s toegankelijk.
Een set van die pagina’s kreeg de naam website. En websites bezoeken via een browser werd surfen: het internettaaltje kreeg een snel groeiende woordenschat.
Er kwam programmatuur beschikbaar waarmee ook amateurs hun eigen websites konden in elkaar flansen. En al snel had ook het Heilig Graf zijn eigen website.
20 jaar na de geboorte van het Web is internet niet meer weg te denken uit ons leven. Surfen, e-mailen, chatten, skypen, twitteren, facebooken,… zijn voor velen een dagelijkse bezigheid.
Het Net en het Web zijn in die tijd ook enorm veranderd.
Van een passieve infomatiebron is het Web geëvolueerd naar een omgeving waar de gebruikers mee de informatiestroom bepalen via blogs en nu ook twittertweets.
Wat het Web in de toekomst wordt is koffiedik kijken.
Een verdere integratie in andere toestellen dan PC’s is voor de hand liggend. De koppeling van het Web met GSM en GPS is al een feit. Schoolborden worden digiborden waarop de kolossale informatie van het Web klassikaal voor het onderwijs in realtime bereikbaar is.
De klassieke informatiemedia zoals kranten, maar ook radio en TV zullen zich snel moeten aanpassen en zich meer op duiding moeten concentreren i.p.v. als eerste informatiebron te willen optreden. Ik heb over vrijwel elk nieuwsfeit al uren lang talloze twittertweets binnen vóór daar ‘s anderendaags iets van in de krant te lezen is.
Spijtig genoeg is er wellicht ook een grote kans op het ontstaan van een nieuwe soort armoede: de armoede van het gebrek aan geïnformeerd zijn omdat men de financiële draagkracht niet heeft om zich de nieuwe ICT-middelen aan te schaffen.
En het gaat toch allemaal zo geweldig snel. Of is dat soms ouder worden?
Ik hoop dat ons oud koppeke dat allemaal kan blijven bijhouden.
Ik sluit dit mijmeringske af met een YouTubeke (nog zo’n recent internetfenomeen) dat u een duidelijk overzicht geeft van de nog jonge ontstaansgeschiedenis van het Net. Het in nogal technisch, maar kijk maar eens rustig.
Op 10 november 2008 ben ik met dit blogje begonnen.
Op 11 januari 2009 heb ik een bezoekerstellertje geïnstalleerd.
Gisterenavond werd op dat tellertje het duizendste bezoek geregistreerd.
Als ik even mag extrapoleren komt dit neer op een 500-tal bezoekers per maand of een stuk of 15 per dag.
Ik spreek van bezoekers, ik hoop dat dit ook lezers zijn.
Sedert 1 maart kan ik ook een idee krijgen van waar de bezoekers afkomstig zijn.
75% komen uit Vlaanderen, 25% komen uit Nederland.
En één bezoek komt merkwaardig genoeg uit Willemstad op de Nederlandse Antillen.
Even merkwaardig mijn bezoeker uit Lokkmokk aan de Zweedse meren.
De Vlamingen zitten nogal verspreid over heel Vlaanderen, met een een lichtjes hogere concentratie in Limburg.
Je kan de verdeling zien op het kaartje hieronder en als je er op klikt zie je een grotere versie.
En je kan natuurlijk ook klikken op het kleine kaartje rechts naast het blogbericht van de dag.
Enfin, zoals jullie kunnen zien en lezen wat ik probeer te vertellen, zo zie ik min of meer wie daar belangstelling voor heeft: een mini Big Brother is Watching You.
Ik zal nog maar een beetje verder Mijmeren.
Ik probeer het ritme van 1 berichtje per dag aan te houden.
Dat houdt me alert en scherp voor wat er in de wereld en rondom mij gebeurt.
Maar zo’n ritme is voor een gepensioneerde zoals ik niet evident, want ik hoor net van Mia, dat ik mij moet klaarmaken om te gaan wandelen…
