Dank je wel Jef!

Gisterennamiddag las ik het op internet: Jef Burm is overleden.
Weer iemand weg die mijn jonge jaren heeft verblijd .
Ik heb hier nog een oude LP liggen waarop op Jef te horen is, samen met een plejade Vlaamse kleinkunstenaars uit de jaren ‘60.

Kleinkunsteiland was een initiatief van Bob Wezenbeek om de toen prille Vlaamse kleinkunst bekendheid te geven.
Jaarlijks was er in de jaren 60 in de aula van de Leuvense universiteit een optreden van KoR Van der Goten, Miel Cools, Will Ferdy, Louis Verbeeck, Jos Ghijsen,…
En ook Jef Burm was er bij.
Als een vlotte woordkunstenaar die humoristische teksten voordroeg vol fijne woordspelingen.
Dat was toen mode.
Als jonge jongen heb ik er dikwijls met veel plezier naar geluisterd.
En als 65-plusser kan er nog altijd mijmerend van genieten.
Bedankt Jef voor die mooie uren die je mij en mijn leeftijdgenoten hebt gegeven.

Als aandenken laat ik jullie nog even Jef’s karakteristieke stem horen.
In dit liedje steekt hij de draak, zonder kwetsend te worden, met de vele programma-onderbrekingen die TV-kijkend Vlaanderen in de jaren ‘60 moest incasseren: “Even geduld, de filmlas is gebroken”
Uw levens-filmlas is nu ook gebroken Jef.
Goed dat je er was.

Een beetje zachte humor om de week te beginnen

Het cabaret van de dag van vandaag is mij te hard.
Ik hou niet zo van dat platvloerse, brute taaltje dat men vandaag op de scène en op het TV-scherm hanteert.
Ik hou meer van het zachtere genre.
Zoals Hermans en Sonneveld vroeger.
Ouwe bakken zal je misschien zeggen.
Goed, maar ik vond en vind daar toch meer aan dan aan dat voortdurend gesh… en gefu… van Alex Agnew bijvoorbeeld.

Maar gelukkig zijn er ook vandaag nog zachter gestemden.
Eén van mijn favorieten, die spijtig genoeg door ziekte een beetje op de achtergrond is verzeild, is Herman Finkers.
Daar kan ik echt van genieten.
Ik bied jullie een hier “een staaltje Finkers” aan om de nieuwe week met een lach te beginnen.
Ook als het maar een glimlach is…

Kalverliefde

Het is niet altijd wat je in het begin zou denken.
Maar ja op een vakantie in Spanje weet je nooit…

Es gibt wieder Maikäfer!

Er zijn weer meikevers! In Romershoven toch.
En precies op tijd: op 1 mei.
Eigenlijk had ik de eerste donderdagavond 30 april al gezien.
Ik was nog laat in de garage een fiets aan het afregelen (dag Maria!). De garagepoort stond open en plots zag ik "iets" tegen de lamp aanvliegen en naar beneden tuimelen vlak vóór mijn voeten.
Daar lag warempel een meikever met zijn pootjes in de lucht te spartelen. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik denk dat het bijna 50 jaar geleden was dat ik mijn laatste exemplaar gezien had.
Ik heb het beestje voorzichtig opgeschept met een stukje papier en het veilig buiten in de beukenhaag gedeponeerd.

Meteen kwamen al de herinneringen aan vroeger boven. Aan mijn Merelbeekse jeugd.
Hoe we als jongetjes van een jaar of 8 ieder jaar "ronkaards" gingen schudden in de beukenhaag aan de Molenhoek, vlak bij ons huis. Dozen vol.
Hoe we "pasters" omwisselden tegen "mulders". Pasters hadden een stukje zwart schild achter hun kopke. Bij mulders was dat een beetje viltig wit zoals bij het exemplaar hierboven.
Hoe we het aantal voelsprietjes telden in het waaiertje links en rechts van het koppeke.
Hoe we (en nu wordt het wat griezelig - sorry Gaia) met een naald een gaatje maakten in het harde puntig uitsteeksel achteraan en ze dan aan een garendraadje (een "tweindroadsen" in Merelbeke) de lucht in lieten rond onze geurende jasmijnstruik ("djuuzemienen buum"). Om ter hoogst of om ter verst of om ter langst.

Mia lag al in bed, maar ik heb haar wakker gemaakt om het heuglijk nieuws te melden. Ze kon er bijna niet meer van slapen.
's Anderendaags morgens, op de mooie mei, zagen we er nog één.
En Romain onze buurman had er één gevangen naast zijn serretje.
Dát exemplaar heb ik hierboven vereeuwigd.
Het is "ne mulder" geloof ik. En als ik vandaag of morgen "ne paster" vang, wissel ik hem met Romain.
Gelukkig is Mia "heuren tweindroad juust oap" (garendraad juist op)...

Ja Reinhard Mey, waar is de tijd dat er geen meikevers meer waren.
Maar luisteren wil ik wel nog eens naar die mooie ballade van u.
Uit 1974, ook al 35 jaar geleden.

Eurosongliedjes op Google Maps

Heb je nog interesse voor het Eurovisie Songfestival dat half mei in Moskou wordt gehouden?
Dan wordt je door de Google Mappers niet in de steek gelaten.
Als je op onderstaand beeld klikt kom je op een kaart terecht waar je het liedje van elke deelnemend land kan beluisteren en bekijken.
Je mag ook meezingen natuurlijk, maar let op voor lawaaihinder.

Wannes Van de Velde 2

Het is al meer dan een week geleden dat Wannes overleed.
Op You Tube vond ik het volgende filmpje van zijn waarschijnlijk bekendste nummer:



Maar zijn allereerste nummer, dat ik op één van mijn oude LP's vond ligt bij mij ook op de bovenste plank. Luister nog maar eens naar Wannes en zijn sjiek.

Snieklaas

De goede Sint is op komst. Ik heb mijn schoentje al geblonken.
En nu we toch in de oude doos aan het rommelen zijn: déze van een ander groot artiest.

Margootje

Iets leuk-melancholisch uit de vorige eeuw om de dag te beginnen. Wim Sonneveld in een poëtische bui én met een erg mooie melodie. Dat waren nog eens cabaretiers!

Wannes Vandevelde overleden

Vandaag is Wannes Van de Velde overleden. Daarmee verdwijnt één van de markanste figuren uit het kleinkunstwereldje dat mijn jonge jaren heeft opgeluisterd.
Pas een paar weken geleden heb ik een oude LP van Wannes gedigitaliseerd, klaar om er deze winter een CD van te maken.
"Dans cette nuit j'ai envie de me perdre" - "Ik wil deze nacht in de straten verdwalen" is wellicht één van zijn bekendste nummers, maar "Jef heeft mij een sjiek gerefuseerd" vink ik ook ongelooflijk sterk. Ik ga er seffens nog eens naar luisteren.
Adios Wannes!